XXYIII MojNenda ewtoris. 



diversa objecta uno eodemque et triviali et specifico nomine diceret; — suadet praeterea ipsa horum specift- 

 corum (s. diagnosficorum) nominum ratio, quae ad vitandas confusiones aptissiraa Linnaeus ubique commen- 



dabat, quae aliis omiiibus praeferebat, et quibus manifesto invitus et necessitati cedens nomina trivialia adjecit. 



Concedendum contra est, virum contraliendi potius , quam discernendi studio in re botanica faventem 

 saepissime subsumpsisse formas pristinae cuidam affines ac similes, serius allatas vel in itinere visas aut ex 

 autoribus tantum ei cognitas, ne specierum numerum augeret. Id quod hodieque ab ipsis celeberrimis et summa 

 autoritate praeditis botanicis fieri solet. Sed tunc quoque unam formam primariam menti ejus obver- 

 satam esse sana critice statuat necesse est, licet hoc vel illud synonymum , haec vel illa serius ad- 

 iccta observatio forsan propterea exchidenda sint. 



Obs. 1. Similiter Friesius (Noc. p. A^.J. „ Facile largior, Linnaeum (cui non ubique subtiles et strictiores limites et 

 difFerentias eruere licuit immensus studiorum ambitus , intleque in generibus intricatissimis habituales differentlas praecipue pro- 

 posuit) peregrinas plantas sub eod. nomine cum Suecica comprehendi potuisse, cum idem ab accuratissimis nostri aevi Botanicis 

 factum vidimus; verum nostrum est, ejus optimam et primaiiam formam eruere, ejusque species, ut ipse 

 si inter vivos esset, interpretari." 



Obs. 2. „Linnaeus luxum siii aeviy ut saepe nostri, species determinandi genium perspiciens , omnla e novo constnixit]; 

 (et qiiis non miretur, eum in his tam multa et eximia pracstifisse ?) , — ubi vero di/ferentias non rite perspexit , ipse, in litteris 

 €id Hullemm, fatetur, se diversas species conjungere, quam varietates distinguere raaUe. Hinc, ubi species 

 Zjinnaeanae collectivae sunt, — via eclectica procedmdum." (Fries JSov. p. QA.) 



9, ERRORES LINNAEANI non studiose conquirendi et proclamandi sunt, ubi ipse serius sese 

 emendaverit et ad certitudinem pervenerit {iit in Rumice acuio, Antkolyza Cunonia'), vel ubi nos plures quam ille 

 formas distinguere didicimus, — Nec re vera, nisi textui mutatio ejusmodi inest, diversas plantas diversis editio- 

 nibus intellectas existimare fas est. Confusiones illae Linnaeanae^ quas vocant^ pliantomata mera plerum-^ 

 que swnt, a quibus deterreri nolimus. 



Obs. 1. „Linnaeus controversfis ... multis modis ansam dedit. Non is sum , qui metuam , examen integrum criticum laudi- 

 bus Linnaei immortalihus aliquid detrahere , quamquam exinde facile patet , species ipsi in generibus ob specierum multarum ha- 

 bitu consimilium affinitatem intricatissimis non semper fuisse fixe determinatas s. acutfe limitatas; aliam alterius loco successu 

 temporis substitutam (ut in Rosa pinipinelUf. , Eglanteria , Rumicibus); synonyma et definitiones ad diversas species spectare; immo 

 ipsum aliam definire plantam, quam revera, memoria et habitu fide^s, indicare voluit." (Fries Nov. p. 94.^ — Ex at~ 

 tera vero parte probe tenendum, id in paucissimis tantum statuendum essCj et quantum /ieri possit, quodvis allud potius critices auxi- 

 tium , illuesu quklem veritate , adhibenduin essc 



Obs. 2. Injvste et plane absqne ratione saepe confusiones Linnaeo tribuebant ipsi confusi scriptores: easque avide propagare 

 solebunt nozorum nowin/im studiosi botanici. — Ha Batlotam nigram, mitlo loco dubiani apud L., in Sp. L aliam quam 

 in Sp. IL infelligi antuiiiusit Smithius , licet tota §. integra hinc recusa sit , solum additis verbis „cal. acuminatis-," quae 

 logice et diagnostice addi Jubebant, quaeque ipsissimu, si opus esset, indicarent, quainnam antea plantam habuerit Linnaeus. Causa 

 vero reprekensionis in eo posita , quod ipse Smithius in Engl. bot. falsam B. nigram pinxerit , ei-roremque LJnnaei incusare maluit^ 

 — B. alba vero in Fl. S. II, ,,cal. truncatis" distincta optinieque descripta est, eaqu.e tota §. e FL S. in Sp. II. iinmu- 

 tata wigravit. Jam Friesius , contra diagnosin, contra syn.^ contra locvm natalem a recentiorib. probatum , B. albam Fl. S. 

 pro var. albiflora B. vulgar is (aii ipse caL subnlato- aristatos triiAt), B. atbum Sp, pl. vero (i. e. eandein plantam) 

 pro var. albiflora B. foetidae (caL rotundato ~ dilatatis) exhibet ! — AUiid exeniplnr ludibrii critict in Carice lcporina L. 

 vituperavit Wahfenbergius : „Haecin sylvatica parte crescit, ubi Linnaeus ipse suum C. leporinam legit: sequens species au- 

 tem in solis alpibus occurrit, ubi se nunquam eam vidisse praedicat. Exinde et ex herbario Burseriano certissimum fit, quod haec 

 ipsa Linnaei originalis est; sin minus, nulla milti adest ratio , repudiandi certam plantam e Flora Suecica, et quaerendi incer- 

 iam e Flora Lapponica, Estne id umbram quaerere? Num in prima adolescentia ipse snas plnntas fixe determinatas hahuit? 

 Cur non melius pro certo accipere id, quod sub virill aetatc cerlum determinavit ? praecipue Florae Suecicae plantas , et repudiandttm 

 solummodo confusiones , quas senex introduxlt ?'' Wahlenb. lapp. p. 226-9. — Eadem ratio ei'at in Costo arabico (ubi nonnisi 

 syn. Jacquini, non inspecta tabula in Sp. 11. additum, delendnm est) , Agr ostide st olonifera et capillari 

 aliisque. Persaepe adeo Suecici autores hodie magis dubii sunt ipso JAnnaeo ^ ut in Bromo racemoso , Chenopodio viridi, Vero^ 

 vica maritima, Aiismate natunte, Arenaria media , Gallo ochroleuco , Rumicibus, Cerastiis, 



Obs. 3. Linnaeue [qui dum propriae mentis indolem depingit, ipse fatelur : „ Incepta npera ad fmem perduxit nec in 

 opere resjiexit"'] tardus erat in corrigendis erroribus suis, et saepe in iis ad terminos vitae perseveravit (ut 

 in C ar ice uli g inosa ). — Ubi vero sese correxit , ibi tacite tantum mutavit mutanda, raro ipse id indicans. 

 [FoTsan tivones a Systemate deterrere noluit crebrius indicatis correctionibus , gnaros autem et peritos ea prioribus libris iuspectis 

 inventuros csse existimavit.] Hinc permulta ipsius synonyma hodieque dubia sunt, maxime ex priorihus operibus , et permulta ab 

 iis botanicis ignorantur , qui unicam editionem sequi solent. Interdum adeo diagnosis ex novo specimine vel nova icone mutata 

 est , — non semper bene . ut in Ononide Cherieri, Amomo Cardamomo. — Eaque res maxime videtur expetere editionem com- 

 paratam et editionum discrepantia instructam, 



10. OMISIT Linnaeus e propriis pauca genera (de quibus egimus Cap. IL suh L 1-18.) et plures species : 

 ■ — ex horto Cliffortiano multas (83, e quibu^ plurimas interpretari potuimus) , item ex Fl. Zeyl. (197, e quibus 

 iamen plurimae crant ipsi incognitae) ^ siugulas e Vir. Clilf, , Hort. Ups, etc. In Suecicis piantis magis sibimet 

 ipsi confisus {testatur Carcx ulig.l)^ pauca tantum serius omisit, exceptis Fungis 28, et duobus Lithophytis; ex 

 ipsa Flora Lapponica dubiae sunt 6 vel septera. — Adeo ipse, ut iu Ophr, lilifolia, plantae olim descriptae: „non 

 memini^^ adscripsit in Sp. pi. — Sed quod e Sp, L quoque, et masiuie e S. X., tot species (hodie a botanicis 

 iguoratas, immo praetervisas) omiserit, ipsi mirati sumus, E quibus multae bonae sunt, et ex parte serius resti- 

 tutae, ut Atragene sibirica, Mcsembr, aureum ^ Bombax religiosa^ Phlomi^ italica, Ononis arvensis et pusilla, 

 Alnus incana , Mentha veriicillatn etc, ; — aliae non explicandae , ut Phyllis indica , Barreria , Teucrium Pseudo- 

 chamacpitys '^ Ixia alba, Panicum cynosuroides et repens; — aliis vitiuni tacite cori-ectum subest, ut m Mimosa 

 purpurea S. X, quae Gleditsia est, Anagalli capensi, quae Paederota. 



Obs. Linnaeus longe plures, quam systematicis operibus proposjjit, plaiitas c ogn« vera t, aliena cautissime tantum reciplens. 

 Ita V. c. iu epistolis aU Burmanuum multas speciea Burmaiinianas Iiodie minus cognitas citavit, et in diss. de herhario Amboi^ 



