XXVI MONENDA EDITOBIS. 



CAPITT m. 



APHORISMI. 



1. BOTANICA RES quo niagis approperat ad id fastigium, quo veterem confusionem nimia rerum novarum 

 mole, nimioque cognitionis et ambitu et intensitate (quam vocant) ipsa periclitetur: eo magis necesse est, certam 

 fixamque basin Viri Docti sibi conservent. — Fundamentura hoc positura in Ejus Scriptoris operibus, a quo 

 reformatio Scientiae naturalis inde a saeculi praeterlapsi media parte exorta est integra. — Linnaeo creante 

 et diagnostice et nomenclatura botanica recentior exorta est, eoque neglecto et seposito seriora 

 quae-vis necessario vacillant et in tenebras incommodasque controversias aberrant. 



2. OPERA LINNAEI cum orbe terrarum communicata fundamentum Critices Linnaea- 

 noeexhibent: sola haec normam exhibere possunt ab unoquoque agnoscendam, quum cuiusque in maau 

 smt; solis his perficiebatur illa reformatio, in nomenciatura et terminologia , unde Autoritas Linnaeana 

 oriunda est. Nec temere conscripta sunt illa opera, sed consulto , summo cum studio et mira probitate, et vix 

 nnquam levitate illa laborant, quae, dum alios furtim sequitur, ipsa quid voluerit, nesciat. 



Obs. Opera de quihus bic sermo est , quaeque iil, quod m u n d o communicare voluerit L., continent, maxime sunt Sysfe- 

 mattcti illa siib Cup. II. n. I. enmnerata , et qiiae in his citantur ex Teliquis. Classis primu Tabnlac I. nostrite chro- 

 nologtcue i. e. opera ante Spec. I. eilita, secumiario taiituin monieiito criiico gamicnt; scilicet ut esplicent plantarum species, mani- 

 feste ex his operibus illic receptas. Ceterum raaximi momenti opera illa Linnaeaua sunt, Classe secumla contenta , ab nnnu 1753 — 

 6S. eiUta. 



3. INTEGRA ET CUNCTA opera haec ad bonum et justum judicium ferendum adhibenda sunt. Ipsa sese 

 mvicem ubique explicant , supplent, emendant: posterioraque ubivis ad antecedentia respiciunt. Neqne in his ul- 

 tima editio reliquas tollit ; etenim objecta diversa vcl nova ratione contemplata, (uti plantae novac vel exempla- 

 Tia meltora, vel notae ab affinibus novis petitae) , non subjectivae opiniOnis emendationes , plerumque 

 omnibus hisce mutationibus subsunt. Praeterea vero etiam L. nusquam non priorum operum suorum respectu ha- 

 bito scnpsit, immo saepissime ita loquutus est, ut elucescat, intelligi ab eo lectorem, qui proxime praecedentes 

 editiones consulat, et eas novae vel novo libro conferat. Id quod quavis Codicis pag. demdnstratui-. 



Qbs. 1. Sic e. gr. In Ophioslosso scandente verba Sp. U. „Fr oniles uon oppositae, seil couj uijatae etc." eo 

 pertinent , quod L. in prioribus libris ubique in diagnosi scdpserit „fromlibus oppositis", quod tandem in Sp. H. verbo „conjugatis" 

 mut.-iverit , rationem addens in ea observalione. Simile quid in Hordeo nodoso cf. 



Obs. 2. Dubia sacpe solum diversarum- editionum collatione solvi qneunt. Ut v. c. m Si l enc inaperta. Hanc L. In 

 S. X. cum <S. portensi junxerat, itaque adscripserat „Sp. pl. 19. 21." Quum in Sp. II. nirsum utramque fsub iV. 24. 25.J di- 

 stinxisset et inde in S. XII. (iisil. nmii.J recepisset, oblitus tamen est , in eo, quod loco manuscripti adhibuit, c-iLempIari S. X., 

 delere illud „19. 21.', quod propterea in S. XII. et XIH. migr.avit, ubi , qui praecedentia ignoret, ni.ysticos hosce numeros sibi 

 explicare non poterit. — Pari ratione editiones illustrant Costum arab. , Salicomium Dirijinieiiin , Boerhacius , Jgrostides et pluri- 

 nias alias. Ita explicatur , cur unam tantum , v. c. Spec. I. vel II. editionem , tauquam principem et unice consulendam, 



nemo proponere possit. 



4. EXPLICANTUR systematica illa et autoritate Linnaeana praecipue praedita Opera 1. vagis locis in 

 cetens opusculis et reliquiis autoris, 2. aliorum autorum ab ipso citatorum descriptionibus , iconibus, sen- 

 tentusque , 3. herbarii Linuaeani excmplaribus , 4. locis natalibus ab ipso indicatis, maxime in plantis in- 

 digenis. — NuIIum cx his per se reliijuis ponderosius est, sed ,,in plantis Linnaeanis determinandis nec de- 

 scriptioni, nec synonymis , nec herbario, nec locis unice inliaerendum, sed via eclectica procedendum." Fries Nov. 

 p. ri. et p. 95. 



5. HERBARIUM LINNAEANUM saepe fallax, patris senescentis filiique Linnaei dubiis per quindecim 

 et quod excurrit annos ab cuimiue Linnaeano obnoxium, — saepe specierum originalia non continet, vel e 

 vivo descripta quondani, vel saepe in Cliffortii, Gronovii, Royeni, Burmanni, Burseri aliorumque herbariis 

 conquirenda: — eorumque loco saepe saepius forsitan fovet serius missa ah aliis exemplaria, male determinata (ut 

 tn Comete surattensi) et raptim a Linnaeis ineptiore loco seposita, — velprorsus caret plantis vulgaribus, quas 

 ob id ipsum forsan nondnm collegerat et exsiccaverat herbarii possessor, vel quas aliis dono dederat originales suas, — 

 vel earundem loco formas habitu affines (hodie vero specie distinguendas) intercalatas fovet, quas plantae 

 vulgari proxime colligendae coniparare voluerat, et quas ob habitum discrepantem servaverat (ut certum est in 

 Viola hirta, Andropog. Ischaemo , A gr ostide capillari aliisque herbarii hinnaeani plantis'). — 

 In aliis contra (raaxime exoticis) plantis summam et genuinam autoritatem ipsi tribuamus necesse est 



Obs. l. Herbaria mrontm doctorum hodietpte sunt eruntque semper document a aetpte summa anioritate praeditay atque 

 horrea dubiontm, errorumqiie; et nimis fide/iter possessoris domesticam negligentiam ainicorumque infelicia stiidia prioata ser- 

 vnnt produntque ea posteris , saepe iniquis et Neviesin esse igmrtmtlbus. — Eteiiim Herbarin „praestant quidem 



