MONENBA EDITORIS, XXV 



burgi anno 1792. Permultas easque pretiosas observationes, maxime de generibus plantarnm , nec vero non 

 etiam <le speciebus qnibusdam continent. Tamen a nobis non frequenter excerpendae esse videbantur : partim quod 

 ea, quae continent, nonnisi ad sermonem vivum autoris fugaci calamo a discipulis conscripta sunt, nec ab ipso Linnaeo 

 promulgata, id quod re vera criticam earum indolem diminuit: partim vero quod opus peculiare sistunt, exti-a cujus 

 nexum piurima ex iis non huc trahenda, iinmo leviora apparere possunt, partim etiam qnia hoc opus recentius et 

 intra botanicorum manus etiamnunc est. Praeterea etiam negari nequit, haud pauca ab editore (^promulgante li- 

 hrum post 20 annos} emendata , addita, mutataque videri, ita ut non vereamur, his praelectionibus valorem criticum 

 fere epistolis Linnaeanis aequalem — tantummodo concedere. Plerumque cit avimus iUud lectori; monemua 

 tamen: ,,etiam in g ener ibus, ubi non citatur, plerumque br evissimum aliquem char. specificum cujus- 

 que generis extare in his praelectionibus.''^ Omnino dignissimus liber, qui consulatnr ab eo, qui sententiam 

 Linnaei de aliquo genere vel specie, quasi familiari colloquio exhibitam, cognoscere velit! 



4. DissERTATioNBS LiNNABi , tn Am 6 n it at ib us academicis collectae ab Ipso et Schrebero, 

 magna ex parte a nobis conferendae erant, quum plus quam 70 ex iis magis minusve ad explicandas plantas Lin- 

 naei valere possint. Quae maxime huc pertinent et fere absorbentur Codice, supra commemoratae sunt stib /1.26. — 

 Reliquae, quibus majus momentum, in Tab. I. nuncupatae sunt; ceterae in textu Codicis. Ubique vero Amoeni- 

 tatum librum citamus , qui omnium in manubus est , quum diss . originales rarissimae sint. Tantummodo sicubi 

 nomen plantae ex eiusmodi dissertatione ortum, tunc hanc ad nomen citamus, deiiiceps vero nuncupamus locum 

 Amoenitatibus (c/. v. c. Teronicam montanam fl. angl,'). 



5. AcTA sociETATinii ERiiDiTARUH , Holmensis nempe, Upsaliensis et Pe tro po litan ae, varias 

 Linnaei elaborationes de plantis, novitates promulgatas et additamenta ad opera systematica continent, quae ex 

 parte conferenda cum Codicis textu , ex parte citanda tantum , ex parte vero reservanda erant , usque dum Operum 

 Linnaeanorum Editione colligi queant. Namque in his qnoque plura sunt hodie quasi abscondita neque valde cum 

 orbe terrarum communicata (ut v. c. in Actis Holmensibus tantum Suecico et cura Kdstneri Germanico sermone 

 eitantibus: paucis exceptis , quae latine reddidere Analecta transalpina atqiie Gilibertus in Fundam. 6of. ). 



6. Ex Opusculis Linnaei vix nisi Mnsa Cliffortiana (cui dissertatiuncnlae praeter Musae monogra- 

 phiam plura v. c. de Scitaminearum quarundam char. genericis ad Codicem pertinentia insunt) et Disquisitio 

 de sexu plantarum (in Am. ac, tomo ]0. recusa) huc duci poterant. — Sed praeterea commemorandum omnino, 

 quasi-Linnaeanos libros ac teste Linnaei diario (Egenh, Anleckningar ed. Afz.) „una elaboratos" ab 

 eo cum autoribus esse Gr onovii Floram Vir ginicam Tom. L 1738. et Roy eni prodromum Florae 

 Leydensis. 1739. Quae utraque multarum plantarura inde a Linnaeo, in exarandis Speciebus VI. maxime , de- 

 promptarura locos principes exhibent: adeo ut diu dubii haeserimus, annon propter eadem Linnaei verba tam- 

 quara reliqui sub N. II. cnumerati libti (n. 19 — 26.) integri conferendi essent. Sed profecto lunc etiam Sauva- 

 gesii, Gerardi, Kalmii, Osbeckii, Jacquini adeo aliorumque opera varia huc trahi simili jure potuissent, a quibus 

 Pater Botanices recentioris magis minusve bona fide quaedam integra mutuo sumpserit. — Quod ad Ferberi hor- 

 tum A gerumensem 1739. attinet, qui teste eodem [diario .,totus Linnaej": totus ille catalogus exscriptus est 

 ab editore ex horto Clilfortiano etc. ; vix vero Linnaei opus, nec alia re memorabilis. 



IT. A 1 i e n a , 



I. e. aliorura autorura opera, quibus vera autoritas (authenticitatem vocant) ad explican- 

 dam Linnaei sententiam inest, adhibenda esse videbantur ad lectoris emolumentum et criticam locorum 

 dubiorum perficiendam. — Ex his summa sane autoritas apud autores Suecicos est, qui loca natalia plantarum 

 e Linnaei Floris Suecicis oriundarum investigarunt. Maxime iVahlenber gii Flora Lapponica et Suecica, inter- 

 dum eiusdem Flora Upsaliensis et Carpatica huc pertinent, Friesii Flora Hallandica, Novitiae Jlorae Suecicae 

 (Ed. II.) earuraque Mantissa , JV ahlb ergii Fl. Gothoburgensis. — E botanicis Anglis inclytiis herbarii Linnaeani 

 possessor Iconibus plantarum hactcnus ineditis aliquas species illustravit , et observatiunculas de varii.s exhibuit 

 in Floris suis Brittanicis , Linnaeanae societatis actis , opusculis cpistolisque Linnaeanis ab eo edilis , sparsisque 

 aliis locis, quae forsan non omnia cognoviraus. — Linnaei filii opera, quae vivente patre scripta sunt, digni- 

 tatem eam, quara propria fere Patris opuscula sub II. etlll. enumerata, habeant necesse est, seriora vero auto- 

 ritatem certe Bjus, cui plerumque ante ocnlos fuere speciniina Linnaeana. — Discipulos inter Ehr liartus ma- 

 xiine, Schreberus, Thunbergius , Retzius , Afzelius, Gi sekius , Fabricius que ii erant, a qui- 

 bus Linnaeana sententia communicari et servari poterat. — Recentiorum opera saepissime ciiticas controver- 

 sias de plantis Linnaeanis mo verunt, quas sicubi respeximus, IVi lldenowii maxime , Schultesii, Sprenge- 

 lii , Brownei, Decandollei, Reichenbachii aliorumque opera consulentes , ea mente egimns, ut haec a 

 Codice non aliena, lectoribus autem grata fore existimaverimus. Quae si displiceant, alia editione lubenter omit- 

 temus. Re vera enim Codicis non est, recentiorum controversias agere, atque fidem ejus infringercmns, ubi 

 partiura studiosi existeremus. Verum ubi Liiinaeana dicta factaque ab iniquis judicibus mirifice torqueri et quasi 

 tironis hallucinationes et incertitudiiiis perpetuos fontes haberi vidiraus, certo vindices ejus esse debuimus. 

 Neque ei taraen vindicavimus aliud quid , nisi ut Liunaeo tribuant similem censuram paremque justitiain quaiu sibi 

 quisque a posteris expetant 



