67 



tium abfolute cornparaverint, nulla ratione 

 habira iri qua parCe preecipue ineffent, 



ii5, ECt qusedam certe variarum partium 

 prae ct^teris piasitantiaj quo magis nimirura 

 ad forraam normaiem fervandam inferviant, 

 & quo propiores huic fini magifque neceffa, 

 Ti'ee effe videantur. Sic frudlus florem ariie- 

 celiitj in frudtu femen ceteras partes acceffo- 

 rias 5 fic in flore ftamina ,k piftilla corollam 

 &, calycem. 



Inde sequitur methodum Linnaei artificialem 

 generatim riaturae esse magis consentaneam 

 quam nostris temporibus itGrum laudatam 

 Tournefortianam, 



11 6- Hoc quidem generatira valet, no» 

 tamen ab?que exceptione. Quod enim for- 

 mara normalem prsecipue fingit & determinat, 

 in una parte fsepe magis abfconditur, cum ia 

 alia ceterum minus effentiali luculeiitiffime 

 prominere poteft. — Cfr. Linn. Phil. Bot. 175, 



117. S'i autem qualitates partium refpi- 

 ciuntur, hauriuntur charaderes e priifentiai 

 jnbfantia^ fiiu, explirationc^ numevo mym&lit 

 ■figiiva nqTuaH Sc ptopoitione ^Sirtmm. 



il8- Prsefentia vel abfentia organi cu- 

 jusdam pulchra k quodarnmodo generalis nota 

 eft, modo videatur, ne abfentia ex abortu vel 

 concretione partium originem ducat, 



Subftantia in quibusdam claffibus & cer- 

 tis partibus imprimis rnemorabilis 5 in pleris- 



q[ue 



