[420] 
Morrws genus novum subministrat arbor, quz in Malabaria crescit. Vi- 
vam vidit Sonneratius, exsiccatam rursus examinavit D. de Lamarck; utrique 
tamen reluctante natura dixerunt Banmis/eriam: recedit enim ab hoc genere 
19 stylo unico; 29 filamentis novem zqualibus, et decimo duplo longiore; 
39 calyce orbato glandulis; 4? denique pericarpio tetraptero. 
FrasrLLaARIAM tandem dixi arborem, pericarpia producentem flabellifor- 
mia: folia ipsi sunt pinnata cum impari, calyxque nudus, atque pericarpium 
monospermum, quod ambit ala membranacea, pellucida, orbicularis, supra 
profunde emarginata. PrERocanPmn fructum zmulatur aliquo modo FrasrL- 
LARL& pericarpium, Verumtamen genus est ulterius in vivis observandum, ut 
petalorum przsentia et forma statuatur. 
Verbum addam de Scrotulo novo nomine, quo pericarpia BawrsrTERIZ, 
TRroPrERIDIS, MoriNz, atque FrasELLARL& deinceps designabo. Pericar- 
pium est vocabulum commune, quod convenit capsule , baccz, pommo, 
drupz, aliisque fructuum differentiis in philosophia botanica Linnzi recensi- 
tis. Nullum huiusmodi nomen est quo superiorum generum pericarpium cla- 
re exprimatur: hoc enim caret valvulis, nec dehiscit: semen continet atque 
tegit undique substantia lignosa, quz mollior apparet et veluti fungosa qua 
receptaculo hxret. Unde videre est istud. pericarpium improprie ab auctori- 
bus dictum fuisse cafpsulam , quz iuxta Linngum est pericarpium cavum, de- 
terminate dehiscens. A scroti ergo forma quam aliquo modo refert serotulum 
dixi ut ambiguitates in vocibus vitarem. Eodem modo arbitror vocabulum 
inquirendum esse, quod fructum Passrrrom« clare designet a /acca diver- 
sum, De hoc genere in decima dissertatione agam , qua operi de monadelphia 
finem imponam. 
Matriti die 19 ianuari anni 1790. 
