Nostra planta procul dubio ad genus Steno- 

 SOLENIUM (vid. Turczaninowii Observ. sur quelq. 

 genres et especes de Borraginees, in Bullel. de la Soc. 

 Jmp. des Nat. de Mosc. 1840, 2 p. 252) pertinet, 

 sed characteribus haud laevibus a S. saxalili dif- 

 fert. 



Tota setis vix rigidis longiusculis, basi vix 

 incrassatis hirta et setulis perbrevibus acutis basi 

 aequalibus aliisque minutis capitatis adspersa. Radix 

 crassa, perennis, extus rubra, chartam tingens. Fo- 

 lia radicaiia fasciculata, erecta, lineari-lanceolata, 

 utrinque attenuata , acutiuscula , 3-4 poU. longa 

 vel paulo longiora, 3-4 lin. lata, vix latiora. Cau- 

 lis simplex, erectus, 3-4 poll. altus, foliosus, fo- 

 liis sparsis sessilibus, radicalibus similibus sed bre- 

 vioribus. Flores in spicas breves versus apicem cau- 

 lis congesti , subsessiles f oliisque floralibus flore lon- 

 gioribus fulti. Gorolla purpureo-violacea; tubus quam 

 in S. saxatili crassior , calyce quinquepartito vix 

 longior ; limbus subobliquus, 4 lin. circ. in diam. 

 latus, 5 -fidus: lobis obtusiusculis; faux nuda. Flores 

 polygami ? Inveniuntur enim specimina brevistylay 

 quorum flores staminibus instructi sunt ad faucem 

 corollae insertis et stylo tubo coroUae duplo breviore; 



i) St. SA.XATILE Tdrcz. definiatur: S. setis basi bulbosis 

 hispidum; radice annua; caule ramoso. 



