D I A D E L P H I A. 251 



(Ihizny, wielki, plaskavvy. Ziarria liczne, prawie kiiliste, zna- 

 czkiem okrtiglawym opatrzone. 



754. P. SATivuM : petiolis teretibus trijugis , foliolis ovatis 

 (G. zwyczajny) integris margine undulatis saepe oppo- 



sitis mucronulatis, stipulis ovato-subse- 



micordatis crenatis, pedunculis bi - vel 



multifloris, legurainibus subcarnosis. 

 DC. Prodr. II. 368. Flor.fran. n. 



8999. Lin. Willd. Spec.lW. 1070." Enum. 



Berol. p. Ihl. Pers. Syn. II. 306. Schk. 



Handb. tab. 200. ScJdech. Berol. I. 373. 



BF. Comp. II. 201. LoreJc, Flor. Pruss. 



tab. 141,^^. 765. Groch: Pisum majus 



Syren. stron. 1038. 

 Chociaz nieklorzy groch za rosling Europejskq^ 

 podaj^, wlasciwa jednak jego ojczyzna jest nie- 

 pewna. Kwitnie w lecie. 



Liscie ma pierzaste, w wierzcliotku trzema pospolicie wqsami 

 zakonczone. Kazdy iisc skiada si§ z dwoch lub 3 par listkow, ja- 

 jowatych, zwykle przcciwleglych, calych, na brzegu mniej wigcej 

 fahstych, w wierzchotku krotkim sztyletem zakohczonych. Ogonki 

 walcowiite, a ich przysadki duze, lisciaste, skosno-jajowate, niemal 

 wpot-sercowate, na obwodzie u doiu nieregularnie karbowane, 

 nasadci troch? prgt obejmujfjce, w wierzcholku sztyletem uzbrojo- 

 ne. Szypulki 2 lub wielo-kwiatowe. Kwiaty biate, purpurowe lub 

 blgkitnawe. Strqki zwisle, gtadkie, nieco mi§sisto. 



Odmiany grochu zwyczajnego sq liczne: rozni^ si§ szczegolni^j 

 wielkosci^ strcjkow, wczesniejszem lub pozniejszem ich dojrzcwa- 

 niem, kolorem, wielkoscici i ksztaltem ziarn, wysokosci^ lodygi 

 i tym podobnemi wlasnosciami, Seringe w Prodr. Dekandola, piec 

 celniejszych odmian naznacza: 



a) Cukrowy (saccharatum: caule elato, leguminibus subcoria- 

 ceis compressoteretibus, seminibus rotundatis distantibus DC. 

 Prodr. 11. 368). Odznacza sig lodygii wynioslcj, str.ikami plasko- 



