322 WIELOWI^ZKOWA 



807. H. humifusum: caule herbaceo humifuso, foliis oblon- 

 (D. rozpostarty) gis obtusis tenuissime pellucido-pun= 

 ctatis et nigro-punctatis, floribus cy- 

 mosis terminalibus, calyce lineari- 

 lanceolato coroUam superante, stami- 

 nibus 15—20. 



DC. Prodr. I. 549. Flor.fran. n. 

 4574. Hypericum humifusum Lin. 

 PoUich, Palat. n. 718. Willd. Spec. 

 III. 1461. Enum. Berol.p.SlO. Roth, 

 Germ. II. 231. Kroch Siles. n. 1232. 

 Pers. Syn. II. 89. Hoffm. Germ. II. 

 103. Spreng. Syst.Wl.Ul. Bess. 

 Gal. II. I3l! Schlech. Berol. I. 398. 

 BF. Comp. II. 250. Loreh, Flor. 

 Pruss. tab. 150,/. 823. Hypericum 

 floribus trigynis, caulibus ancipitibus 

 prostratis Lin. Flor. Suec. n. 681. 

 Hypericum caule prostrato^ foliis 

 ovatis, calycibus serratis punctatis 

 Haller, Helv. n. 1039. Hypericum 

 minus supinum v. supinum glabrum 

 Vaill. Paris. p. 106. 

 Na gruncie nieco wilgolnym, na polach, pastwi- 



skach, szczegdlniej pozniwie daje sig widziec. Kwi- 



Inie wlecie, do jesieni. 7J. 



Najmniejszy tego rodzaju gatunek, zaledwie 3 — 5 cali dorasta- 

 jqcy. liodygi ma delikatne, walcowate , niewyraznie obosieczne , 

 bardzo rozgalgzione, w wierzcholku dwudzielne, na ziemi lez^ce, 

 niekiedy czerwonawe. Liscie drobne, przeciwlegle , bezogonkowe, 

 podluzne lub eliptyczne, czgsto niemal-lancetowate, w nasadzie 

 trochg zwgzone, w wierzchotku tgpe lub slabo-spiczaste, gladkie, 

 na obwodzie czarno-kropkowane, a naprzeciw swiatla, niekiedy nie- 



