9YNGENESIA. 393 



rownowgzkie, b. drobne (okolo pol lin. dtug.), blado-oliwkowe, 

 krotkg szczecink^ okryte i pucbem brudno-zielonkowato-biala- 

 wym uwieiiczone. Na dobrym gruncie bujno rosnie i czasem prze- 

 szio dwoch lokci dochodzi; takie indywidua miewaj^ todygg nie- 

 kiedy grubosci palca, wiechg nader rozgatgziona, obszernci, na 

 tokiec wysok^; na piaskach przeciwnie nie jest wyzsz^ nad pig- 

 dzig, wiechg ma krotk^, szczupfq i z malej liczby kwiatow ztozon^. 



368. INULA. OMAJSr. 



Kielich z tusek lisciastych, nieco nastroszonych, dachow- 

 kowato-ulozoiiy. Kwiatki nadbrzezne zenskie, bardzo liczne, 

 promieniste, o promieniacb r6wnowq,zkich; srodkowe rur- 

 kowate, wpigc Zcibkow wycigte, 2pfciowe. Pucb beztrzone- 

 czkowy, i albo jednostajny, z jediiego rzgdu wJosow szorst- 

 kawych zlozony; albo dwoisty: tqjest zewngtrzny w ksztalcie 

 bJonki krotkiej, zq,bkowanej, wewn^trzny szczeciniasty. Osa- 

 dnik nagi, doleczkowaty, plaski hib trochg wypukJy. Sro- 

 clek i promienie zoJte. {Syngen. su^perfiua). 



A. Z lisciem hezogonkowym. 



861. 1. hirta: caule erecto subramoso piloso-hirto , foliis 



(0. Jcosmaty) sessilibus lanceolato - oblongis rigiclis inte- 



gerrimis aut obsolete serrulatis secus ner- 



vos et margines hirtis, capitulis solitariis 



aut subternis corymbosis, involucri squa- 



mis hirtis ciliatis lineari-lanceolatis , exte- 



rioribus interiores superantibus, achaeniis 



glabris. 



Inula hirta Lin. Willd. Spec. III. 2098. 



Jacqu. Austr. tab. 358. Roth, Germ. 11. 



328. DC. Prodr. Y.p. 466. Flor./ran.n. 



3151. Sp^eng.Syst.llI.p.b2l. Bess.Gal 



11. 195. Pers. Syn. II. 451. Loreh Flor. 

 Tom n. 5Q 



