GYNANDRIA. 513 



Dorasta okolo 2 lub 3 stop wysokosci. tiodygg ma u dotu 

 pochewkami, wyzej zas lisciami okrytfi, w gorze cokolwiek om- 

 szonq, nieco pogigt^. Liscie bezogonkowe, nasad^ pr§t otulajqce, 

 jajowate lub jajowato-podluzne, gladkie, pod spodem Isnijjce si§ 

 i nerwiste, w wierzcholku juz t§pe, juz spiczaste albo szczyto- 

 wato-przediuzone, na cal lub poltora szerokie. Kwiaty s^ zwisle, 

 zielonawo-brudno-purpurowej barwy; tworz^ na wierzcholku to- 

 dygi rzadkie, 3 — 5 cal. dtugie grono. Przysadki lancetowate, spi- 

 czaste; nizsze s^ wi§ksze i znacznie od kwiatow dluzsze; wyzsze 

 zas coraz stopniowo krotsze i szczuplejsze. Dolna dzialka spicza- 

 sta, calkowita, od wci§c kielichowych cokolwiek krotsza. Zawi^- 

 zek na szyputce wsparty, omszony. 



Odmian§ (czy tez osobny gatunek) blizko na Jokiec wysokq, maj^c^ 

 kwiaty drobniejsze, prawie czarno-purpurowe, wgrono dtugie, rza- 

 dkie zebrane, znalaztem r. 1838 w Augustow. w suchym lesie 

 Grabowskim blizko m. Stawisk (Zapewne Epip. atrorubens Bess. 

 Galic. II. p. 220. Epi. latif. montana Bluff. et Fing. Comp. II. 

 438.). 



949. E. PALUSTRis: foliis lanceolatis amplexicaulibus, bra- 



(K. hlotny) cteis flore brevioribus , labello subro- 



tundo obtuso margine undulato - cre- 



nato sepala interiora subaequante. 



Epipactis palustris Crantz, Austr. 



462, tab. 1, /. 5. Willd. Spec. IV. p. 



84. DC.Flor.fran. n.20SS. Bess. 



Gal. II. 220. Schlech. Berol. I. 455. 



Spreng. Syst. III. p. 101. Kunth, Flor. 



Berol. II. 244. Dietrich, Flor. March. 



171. Wimm. Siles. I. 365. Lorel, Flor. 



Pruss. tab. 115., /ig. 957. Haller, Helv. 



1296, tah. 39. Serapias longifolia Lin. 



Mantiss. Pollich, Palat. n. 866. Roth, 



Flor. Germ. 11. 407. Schk Handb. m. 



n. 4800, tab. 21 A. Hoffm. Germ. 11. 



■ 182. Serapias palustris Scop). Carn. n. 



1129. Pers. Syn. II. 513. Epipactis 

 Tomll. 65 



