IV RATIOOPERIS 



In indagandls vcgclalulibns Svcciae mntnrc comperl 

 Linncci Floram fcre soliim fidtim ct genio dic(o qiiodani- 

 modo rcspondentcm comitem esse, qui, qiio magis fainl- 

 liaris et pcrcnni usu consuctus, eo etiam nsqno ad ver- 

 ba singula carior erit. Hinc etiam de nova editione 

 FlorrB Linnteanaj multum cogitavi; sed demum conside- 

 rans, quam diversa facics synonymia? successu tcmporis 

 facta esset, et quam mulla in institutionc libri necessario 

 addenda vel mutanda fuisscnt, et denique quam parum 

 consultimi mihi foret, stylum ejus brevem et concin- 

 num ita imitari, ut tamcn haud obscurus fierem, — magis 

 conveniens essc rcpcri, me post vcl secundum Lin- 

 nreum editorem quasi flora; noviie, sed in ejusdem flora 

 fundatae, profitcri. IIoc modo rem ipsam optime in titu- 

 lo expresgam credidi , nec tamen intermittere unquam volui 

 optimc considcrare et in usum convcrtere omnia, qute ab 

 aliis post Linn.x*i tcmpora ad rem facientia, quantum sci- 

 am, prastita slnt. Mc autem Demonstratorem Botanices 

 Upsalicnsem hanc floram paritcr ac Upsaliensem edidisse 

 animadvertcndiim, nc quis q\iid cxspcctet, huic muneri 

 minus convenicns. Optavi floram comitem Commilitoni- 

 bus dilectissimis pra-stare, non tantum per regionem ma- 

 xime classicam Upsalicnsem, vcrum etiam, cum domum 

 redierint, per (otam patriam, idquc etiam eo consilio ut, 

 in cognilioncm mcliorem et completiorcm almie, natura; 

 patria;, corum, qua» postca ipsis visa esscnt atque le- 

 perla, particcps ficrcm. 



Ut eo melius huic fini inserviret liber ncc admini- 

 culis peregrinis multum indigeret, a terminologia omnium 

 nolissima et brevissima Linna^ana vix discedere nnqnam 

 volui. Assumti (antum sunt termini vix minus classici 

 fjairtncriani fructnm et prajcipne semina plantaruni 

 respicicntes, ita tannMi, ut eos interdum magis ad gcnium 

 Hngutc vulgaris simnlque Linnaaiia; flecterc sluderem, ex. 



