C O N S P E C T U >S R F G N i XLVII 



indorsnm versiis centrum vel par!em snam principalem 

 regione magis campesUi gaudeant. Sic tolum regnujti 

 quodammodo variegatum ne dicam areolatum evadit, limi- 

 tibus vel dissepimentis plus minus latis vel extensis quasi 

 totidem exceptiones ab ihdole progressiva regulari vege- 

 tationis eflficientibus. Eliam hanc ob causam dictae pro- 

 vinciae sensu quoque Botanico valde memorabiles fiunt, 

 qiiarum inaequalitates intra terminos generaliores vegeta- 

 tionis respicere voluimus, quando in opere nostro ubique 

 locuti sumus de regionibus magis montosis (quam cani- 

 pestribus) vel vice versa. Ut autem rem quantum in 

 genere fieri potest exactiorem reddamus, jam paullo de- 

 finiendum, quod cum his illisque dictis intelligendum ve- 

 limus, praesertim cum hae denominationes valde relativae 

 sunt et in variis terris vario modo graduque modificantur. 

 Apud nos in Svecia media et australiori, ubi montes alti 

 onmino nulli sunt, montosa dici potest ex. gr. congeries 

 illaeminentiarum, quae Sveciam per se a Gothia di- 

 stingvit et primum sylvam Kolmorden inter Ostrogothiam 

 et Sudermanniam constituit et quae inde continuatur usque 

 in Tiveden inter Nericiam et Vestrogothiam atque ut- 

 plurimum circiter 300 ped. paris. supra mare attingit. 

 Ubihis minores tantum eminentiae adsunt, regio quidem 

 non propriae montosa, sed respectu aliorum locorum vi- 

 cinorum magis montosa (quam campestris) dicitur, et ta- 

 les sunt plerique limites inter nostras singulas vel mino- 

 res provincias. Hic tamen observandum plures eminen- 

 tias vel altitudines coacervatas, quamvis paullo minores, 

 magis efficere ad v*)getationem u.ontosam reddendam, 

 quam unum alterumve cacumen magis separatum et dis- 

 cretum, quamquam aliquantum altius. Etiam si altitudines 

 planitiebus praesertim maritimis immixtae vel interruptae 

 sunt, eo minus hoc respectu valent. Sic ex. gr. regio Cal- 

 mariensis septenti-ionalis supra Vestervik, quae multis exi- 



