COXSPECTU8 VEGETATIONIS I-XIH 



siis occidontem pcrscquentes ad stationcm hanc per- 

 veniamus. 



Vermelandia orientalis ejnsque magis elevata 

 pars vcl ferrimontana noa male in serie jam quaesita 

 praecedentem rcgionem cum sequentibus connectit. Paullo 

 Supra terminum Quercus posita vix ultra 361 spccies 

 exhibet, quarum fere nullae occidentales, sed muhae 

 saltem intermediae, ne dicam ori«ntaIes pingviores, sunt, 

 ut Planlagines, Alopecurus pratensis, Dactylis 

 inagna copia, et' non paucae Norrlandicae , ut Carex 

 globularis, Phleum alpinum, heic terminum suum 

 meridionalem habentes. Ceterum inopia hujus regionis 

 etiam oritur a maxime sylvatica natura quoque Anthox- 

 anthum exchidente, cum contra ad eundem terminum 

 in Yestmannia ex. gr. ad Skinskatteberg ob fluvios ma- 

 jores multo magis campestres phintae ex. gr. Lychnis 

 Yiscaria, Gentiana campestris, Scorzonera hu- 

 milis adsunt. Etiam in Yermehuidia media ad Klarelf- 

 ven vegetatio muho magis campestris evadit, sed simul 

 macrior ex. gr. Datylidem mox amittens. Si phintae e- 

 jus magis campestres adnumeramus praecedenlibus Yerme- 

 landise orientalis phmtis, ori<ur numerus Yegetabilium to- 

 tius Yermelandiae circiter 390. 



Norrlandia stationein quandam nostro scopo satis 

 idoneam forsan non oflert; itaque mox ad alteram extre- 

 mitatem totius regni transgredi liceat. 



Lapponiam sylvaticam, qualem ad oras inferio- 

 res vel exteriores lacuum circa cx. gr. Arjeplog, Jorkmock 

 (scil. antequam in subsylvaticam abicrit vel etiam subalpinam 

 naturam assumserit) se sistit, considerantes, reperimus eam 

 vix ultra 269 species habere, quarum magna pars iu 

 paludibus fere latet. Hunc numerum minimum plantarum 

 in sylvaticis regionibus obviarum csse non dubilamus; 

 nam magis versus alpes plantae alpinae, numerum augeii'« 



