159 



Sl quis itaque M A L P l G H 1 1 icones, & obfcrvatio- 

 •nes de fuccelfiva gemmarum mutatione accura- 

 'it cum fuis ipfms obfervationibus contulerit, fa- 

 cile reperiet, in definienda figurae foJiorum cauf- 

 fa tam parum dubitationis reJinqui , ut fere cum 

 certitudine contendi poflit, Hguram eorum a pro- 

 greffu temporis, caJore majori veJ minori , aere 

 & tempdtatum varietate pendere, eamque evo- 

 lutione fuccelliva mutari & perfici, fimulae omnis 

 nutritionis vis ad eorum expanfionem impenfa 

 fuerit. Nevero cui videantur haec cum priori- 

 bus minime cohaerere, quibus nempe liguram 

 folii a prima deJineatione pendere afferui4nus : 

 fummam fehtentiae noftrae pauciffimis repete- 

 mus , eamque eo redire dicemus , ut contenda- 

 mus, datam quidem efJe ab origine conflantem 

 aJiquani figuram "^), eanj autem, minimis nunc 

 eorum partibus increfcentibus , tam evidcnter (Ji- 

 verfam effe 'a priori eorum forma , ut nui^c pror» 

 fus eadem habere vix pofTint. In qua fententia, 

 quid contrarii, quid dubii fit, nihiJ fuperefle vi- 

 detur. SubJata igitur hac dubitatione, ipfe evo- 

 lutionis modus eo clarlus poterit oftendi, dum- 

 niodo primum ad nexum foJii cum caudice bre- 

 viter Attenderimus. Unumquodque folium e cau- 

 dice egredicns,, nodo quodam feu bali , fi ita li- 

 cet dicere, inftrudum effe, dubitari nullo modo 

 potefl;; §. antec. cum id non foJum in majOribus 

 ac petiolatis, fed & minoribus atque fefTilibus 



*) Cui fententia etiam illad favefc, quod foh*um , 

 parte fui aliqua, vel erofum, vel abfciffum prorfus 

 nunquam prifiinam nativamque formam accipit, 

 nuUa prorfus reproduftionis yi? (^efe manifeftet, — . 

 quod quidem probat primo jam ortu certis limitt- 

 Jt)us circumfcriptam folii cujusque formam eire.(U.) 



