-—-5—5 137 



De Eryngii, Secacul & Carlinae radlcibus infcri- 

 bitur epijlola XXI. Utrumque prius nomeii 

 Eryngio vulgari, hodie campeflrt vocat lin- 

 NAEUS *), vindicat LANGIUS , licet & priorum, 

 & pofteriorum botanicorum nonnulli hac in re 

 didentiant: carlifiam vero acaulis nomine nunc 

 infignatam *"), ad ch.imaeleonta veterum refert, 

 planifliraeque negat, angelicam cum eadem con- 

 fundi oportere. Hinc ad examinandas olufatri 

 & fmyrnii radices in proxima epijlola fe convertit 

 nofter, & flijzi generi fubjicit, adfirmatque fimul, 

 ob maximam virium fimilitudinem hippofelinum, 

 petrofelinum, fion , fmyrniumque apud botani- 

 cos nominibus fuis confundi, Pauca funt, quae 

 de noxia quarundam arborum umbra in epijlola 

 XXX, a LANGIO expountur. Parum quoque 

 noftri intereft inftituti epijfola XXXIII. quae 

 de contrariis fimpiicium medicamentorum, rha- 

 barbari , myrobalanorum , rofarum , urticae, & 

 id generis aliorum , viribus agit. Poft haec ite- 

 rum de vario veterum alyjlj quaerit, diverfasque 

 fimulde herba Britanica fcntentias addit in epijlo- 

 la XXXl^II. Agmen dcmum obfervationum 

 harum botanicarum ducit in epijfola Ll^I. quac- 

 flio: fintne rhapontica, centaurium majus, &fym' 

 fhytum ejusdem radicis nomina, aut verius fuc- 

 cedanea ? Computatis omnibus, & excuflis ve- 

 terum fcriptorum locis, tandem diverfas omnino 

 has effe plantas , fed ob virtutis fimiHtudincm 

 quodammodo fuccedaneas , concludit. Sed haec 

 de botanicis l ANGII noftri conatibus fmt fatis. 



*) Ibid, pag. 33Z» 

 **) Ihii, pag. ii6o» 



