^4$ 



■iEOKsnEraBS 



nenum tradit. Verum nec Ranunculorum in 

 univerlum , nec , telte Diofcoride , Apiaftri fa- 

 por amarus, fed exulcerans eft; hinc rcs Sardois 

 lierbis amarior non pro adflringente fed pro do- 

 lorifica habenda efl;. Si quis autem a me con- 

 tendat, quae illa demum definita Ranunculi fit 

 Species, ignorare me rem omnnio fateri cogar. 

 Rifus ille Sardous, feu oris rifibunda convulfio 

 ab efu Herbae Sardoniae provenicns magnam 

 habet affinitatem cum illis afFedionibus , quae 

 efum cujusdam Dacurae Speciei apud Indos con- 

 fequi dicuntur. Apiailrum .Jcm effe cum Mc- 

 liffophyllo PHnius author eft; Melifrophyllum 

 Virgilius inter plantas odoratas recenfet, quibus 

 apes deledantur & alliciuptur, nulii autem Ra^ 

 nunculo odor eft ullus. Si , quid cie hac omni 

 re fenticndum mihi putem L^teri debeam , ego 

 Veteres & plantas & phutarunj varia nomina in- 

 ter fe confundifre, & rifum Sardonium alicnae 

 prorfus caufae , fere quemadroodum hodierni 

 Apuli fuum Tarantifmum , aijfcripdfTc cenfco , 

 &vereor, ne non minus incaHum apud hodier- 

 nos Sardos Sardoniaro herbam quacrar., quam ho- 

 diernam Tarantulam apud antiqu-' > fcriptores. 



sciLLA. G. III. Scilla maritwia. L. 



SERPYLLUM. E. II. Thymiis Serpyllum. L. 



SILER. G. II. Quam hoc nomine plantam dt- 

 fignent Veteres, invcftigare jam non licet. 



SORBUS- G. II [. Sorhus domeflica vel aucupa- 

 ria , neque enim V^eteres tam accurati erant na- 

 turae fcrutatores, ut ad levcm illam differentiam, 

 quae inter utramque arborem interccdit, tam cu- 

 riofe attenderint. 



TAXUS. E. IX. Taxus baccata. L. Q,uacV€- 



