nes montanae pluribus gaudent plsntis quam planae, et monfer 

 primarii pluribus quam secundarii. In utrisque piiiter ac iii 

 planitie aliae crescant plantae , aiiae in montibus solidis cjuam 

 calcariis et quae sublimiores sunt situ molliorcm et magissuccu- 

 Jentam habent tcxturain quam quae in vallihus simt indigen-e. 



Natura igitur certos limites plantis praescripsit ultra quos 

 demigrare haud licerct, quos tamen multae supcrscandunt et ul- 

 terius super moates vallesque e Lapponia usque in Atricam eva- 

 gantur. Leviora scmina pcr vcnrum volucria feruntur, graviora 

 per fluctus et iiumina. Sic semina Indiac occidentalis ad Nor- 

 vegiae pervenerunt oras, Africae ad Italicas, Hijip..niae et Galliae 

 ad Britannicas et Germaniae acl Suecicas, sed imprimis fait effi- 

 cax providorum hominum industrla, quas ipsa aeque ac vuria ge- 

 nera segetum ad zonas et rtgiones diverssimae indoli< transplan- 

 tavit. 



Plantae incultae a cultis difFerunt ratione regionum vegeta- 

 tionis, noH quidem aeque distincte ac animalia , quae tamen ip- 

 sa ccrtas habent regiones a natura qufisi datas, multaque utut 

 domestica, omnium utilissima, inJoiem produnt diversis ciimati- 

 bus aptam. 



Ex montibus primariis verosimiie progrediuntur plantae in- 

 cultae atque hac ratione Europa in quinque regiones ilorescendi 

 principales dispesci posse videtur. 



1. NoRVEGiCAM, quae Daniam, Russiam, Sueciam, Nor- 

 veeiam et Scotiam comprehendit. 



2. Helveticam, quae latissime patet et Germaniam , ex- 

 cepta Austria, Borussiam, Polonii.m , Gaiiiam praeter paitem 

 meridionaiem et Beigium sibi vindicat. 



3. AusTRiACAM, super Moraviam , Poioniatn meridionalem, 

 Hungariam , Moldaviam, Vallachiam, Bulgariam , Scrviam , Dai- 

 fnatiam , Slavoniam , Istri.mi stse cxtcndfnrem. 



4. Pyrenaeam ad quam pertinet Hispania tota, Insujae Ba- 

 learicae et veroiimile quoque Lusitania. 



5. Apenninicam, coinplectentem totam Italiam , Sardiniam 

 Porsicam et partem Siciiiac. In 



