GENERA GRAMINUM IN SCANDINAVIA 

 INDIGENORUM RECOGNITA. 



c 



um finis proxlmus PiOtanices fit fpeclerum accurata cogni- 

 tio, earumque idonea illa ordiriatio, qux naturalis dicitur, ea 

 cerre optima est habenda mcthodus, quas propofiiis hisce optime 

 rcfpond«at. Eju^modi fpecieium disponendarum mcthodus, vias 

 ijiltar regiones diverfisfimss perci^entis, ad finguia, quac appeto, 

 protinus ducit Joca. Ordinrs vero feu familias earumque fectio- 

 nes, Linnaso genera diilz , iQgaa vel provincias , ad quas unus» 

 quisque penineat, fubminifrranr. In Syflemate igitur conftruendo 

 pritno attendendum ad fpecierum t<i!em ordinationem, ut quac 

 characteribus h. e. affinirate jangunfur, proxime ftfe tangant, ne 

 via finguias conne£lens fiat Jabyiinthus. Deinde eadem ratione, 

 qua gentes nioribus eisdem habituque denotatzc, propriis circum- 

 fcribuntur jimitibus, ita famiiias <^ genera iinibus defignentur 

 sptis, ne afHnes disjungantur, ideoque fecunda operatione prioc 

 & quidem fuperior confundatur. His pofitis, piitet quant.um na- 

 tUiSB vei ingenio fundatoris debeat methodica iffa dispofitio, 

 Natura enim oculo non perverfo fpecierura ordinem faciie ple- 

 rumque indicat, dum Jimires, quibus arcerentur genera, quam 

 fajpisfime arbitrarie inlruduntur. Veritatis hujus fententise nul- 

 lum efl certius indicium , quam farrago ifta' opiQionum de ge- 

 neribus flatuendis, tot enim disfenfiones quot fcriptores|: tric» 

 explicatu eo difiiciliores quo minus natura dextram ad eas fol- 

 vendas porrigit. IJJa enim rerum mater fpecies & famiJias creh 

 ^ans, artificiaJia non confiituit genera , & quxfo, in faiiiiJia qua> 

 ^ dam e. g. Orchidearum vel Mufcorum, quis erit ilie magnus, 

 ^ui abfoiutum quoddam ftatuere valeat^ Ap>ollo? NaturaRi ita^ue 

 1 ia 



