§. 6. 

 Hinc conciudi videtur, quod limires inter remedia 

 er venena vix deniur alii, quam qui a dofi, actaie, tonfti 

 tiitione corporis, conructudine et nonnuUis aliis. circum-- 

 flantiis dependeanr. Multa antiquitus dicta venena, quae' 

 que interdum a Magiftratibus pro ufu, medico^ prohibiia' 

 fueruni, ut Anrlmoniutn, Mercurius, Arfenicun), quin er 

 Opium, jam fsrpe a cautis et peritis Medieis in ufum 

 VQcantur^ Beliadonna, Mandragora^ CiGura, pluraque alia 

 Toxica, ab expert^s Medicis, prudenti confdio praefcripiai 

 peitintces interdum morbos levarunr, arque vim mediea- 

 tam exoptatani demonltrarunr» 



Sint heec de remediis,^ quae aequilibrium fuDctionum 

 larfarum reftituunr, et de venenis quae vitam tam vegeia- 

 bilem quam animakm deftruer^- valent^ ia genere dicia. 



Venena, utt er remedia falurifera,, e regno vep^eta- 

 bili plurima funr e.t valde varia» 



Remedia audiant, quae mirius abfque periculo agunr, 

 er venena proprie fint,'quaE periculoia^ maxime lunt ee 

 vehementislime vim fuam exferunt. 



Ad remediorum clasfem referri posfunt: 



T. Svaveotentia^ ut Nycranthes,, Jafminum, quorum flo-r 

 res gratum fpergunt odorem er herbae quampiunmic e 

 ciasfe didy^amiae, oleo esfenriali fvavisfimo abundintes, 

 i-mprimis Rosmarinus, Lavandula> Mentha , Qcymum^ 

 Teuciium, Thymus, Melisfa, Salvia: quag omnes nervis 

 nbftris et cerebro amicisfinpvse fummopere excirahtes et 

 refolv^ntes funt, in inflammationibus ec morbis foporofis 

 a'^ psralyticis faepiifiime ufitaPcS.' - ' : < , ^ 



