6 
dam Rhemensem.  drianum Helvetium, ut. pra- 
xi sua facultates radicis experiretur, quod eti- 
am tam prospere huic successit et tantam cele- 
britatem huic remedio comparavit, ut Rex Zt1u- 
dovics XIV id magna pecunia ab illo redime. 
ret et usum ejus publici juris faceret; tali modo 
crebro usu adhibita est per Galliam et inde per 
totam Europam radix Ipecacuanhz. 
JMarcgrav et Piso, qui primi plantam cum 
radice descripserunt, figuraque satis probabili il- 
lustraverunt, eam nunc Ipecacuanham fuscam 
nunc cineream apellavere; przterea de alia spe- 
cie, etiam Brasilie indigena, nomine Ipecacu. 
anhz albe mentionem facit Piro, Videmus igi- 
tur jam tunc temporis plures hujus radicis spe- 
cies eadem vi sed diversa facie fuisse; ideoque 
quum deinde paulatim alia vegetabilia in A- 
merica innotescerent, quorum vis emetica come 
mune illis nomen Ipecacuanhz imponeret, non 
mirum est, $i cognitio eorum obscura et con- 
fusa evasit. | Et quoniam descriptiones, quas 
dedere Piro et MMarcgrav haud completz erant 
parumque adferebant lucis, Botanici ne summa 
quidem adhibita cura determinare potuerunt, ex 
qua planta desumeietur genuina vel vera lpe- 
cacuanha —- przsertim quum in herbaris euro- 
p*is rarissima esset et pauci eam in solo natali 
examinassent — nec explicare notitiam omni- 
um sub hoc nomine provenientium radicum. 
Linngus, sicut plerique sui temporis, unam tan- 
tum esse speciem credidit et quodam specimine 
