| 38] d r 
! | ^ et:0 Ad VznMrzs ab infantibus expeller: 
ls. dos ssepe magno cum successu fuit adhibita. 7) 
l 22:0 Ad induratas testes emolliendas et 
| alios tumores non inflammatos resolvendos non« 
| numquam efficax est. 
Przter casus jam recensitos radix Ipecacu- 
anhz, quum emeticorum usus exigitur, semper 
adhiberi potest; vomitum enim mitiori modo ex« 
citat, quam alia emetica et alvi fluxui minus 
| favet. Quod si hyperemesiam faciat, vomitus 
statim sistendus remediis acidum carbonicum 
evoluentibus, opio, vel imprimis decocto Galla. 
rum bene saturato, quod vim vomitivam radi« 
cis sublevare supra vidimus. 
Quando emeticum in usu medicinz adhi« 
"betur, caute est observandum, ne hominibus 
prescribatur plethoricis, Mhzmoptysi vel apo. 
plexia laborantibus, vel quibus sangvis facile 
in caput aut in pulmones influit. Gravidis 
etiam nocet et hernia vel vomica pressis, iis- 
que qui aneurisma vel bronchocelem portant , 
gibbosis, decrepitis , vel denique quorum vires 
maxime labefactz, quibus omnibus cavendum 
est ne vomitus ciatur. Si mgri alvus diu ob- 
structa fuerit, clysma evacuans przmitti debet. 
His regulis neglectis perniciosi et szpe exitiales 
vomitum secuti sunt exitus, ex. gr. ruptura ceso- 
| phagi vel vasorum, prolapsus, herniz, abortus, 
situs viscerum immutatus, apoplexia, Convul; 
siones &c. 
— 
t) Pogtlii Diss. de usu vomitivor. àd expellendos 
Vermes Gotting. 1765. 
