A( 



DE 



B R U N I A. 



§. I. 



.ffinia valde funt Genera, BRUNIA, STAVIA et 

 Jt^HYLlCA, five faciem fpe^laveris externam, (ive partes 

 fru£lificationis. Omnia enim frutefcentia, foliis icerofis , 

 et flcrtbus parvis inftru£lain ultimo angulo Africes Auftra- 

 lis crefcunt. Omnia promifcue campos arenofos^ deferta 

 vel colles arldos exornant, atque non raro omnino ob- 



tegunt. 



Ex hisce STAVIA, qus ad BRUNIAS proprius ic- 

 cedit, optime diiTert et didinguitur Germine wfe.ro. BRU- 

 NIA vero et PHYLICA corollae et calycis ftru£lurft 

 dignofcuntur , dla petalis quinque calyceque rainutisfimo 

 pefu jphyllo ; hcec calyce monophylio, tubulofo, quinque- 

 fido, excus hirsuco: coroUa vix uiia, nifi fquamulis mi- 

 nutislieTiis. 



Ob nimiam igitur fimilitudinem fsepe inter fe confu- 

 fft fuerwnt haec ipfa Genera, imprimis cum ririus contin- 

 gat fruclus eorura detegere, fic ut quaedam fpccies, jam 

 ad hoc, jaai ad aliud reUtas fuerint genus. 



Ut itaque certior evsderet horum cognstorum trium 

 generum ccgnitioo fpecies ERUNI^, quotquot huc us- 

 quc Botanicis rite innotucrunt, accuratius fub examen rc- 

 vocatas volui, Tuoque B. L. miiiori cenfurjB fubjcftas. 



Ex o£to BRUNI^fpeciebus, quas recenfent Spcciei 

 Plantarum a Cel. WILDENOWIO cdita, tres ignotc 



;. A no- 



