2.I1I 



farayerant. Linnaeus nimium contraxit. Dein 

 omnes ad separandum se contulerimt. Willdenovius 

 contraxit. Decandollius separat. Contrahit Spren- 

 ge), Sed pendulwui etiam eo systematis motus imi- 

 tat , ut oscillationes semper liant minores, et verita- 

 tem quasi arctioribus iimitibus semper semperque defi- 

 niat, atque punctum verum propius tangat. Est ita- 

 que hic progressus scientiae in ipsa natura humana 

 fundatus, quae ideas et ideo veritatem non nisi ap- 

 propinquando saepius amplecti potest. 



Si autem quaeritur, quid magis ad scientiam 

 amplificandam et citius ad eam perficiendam con- 

 .ferat, contractio an separatio, unicuique manifestum 

 est , magis es&e scientiae noxiam contractionem quam 

 «eparationem, separando non confimdimus, quod fa- 

 cile fit contrahendo. Ideoque iHe parimi peccat, qui 

 formas distinguit^ quia tantum quaeri potest , utrum 

 ita distinctae formae sint varietates an species an for- 

 san genera, de qua re parum conveniunt botani<a. 

 Qui autem confundit, in chaos scientiam iterum re- 

 dncit 5 imde illani evehere et salvare omnes veri na- 

 turae investigatores summa ope niti decet. 

 ^v Ego itaque in re dubia mei esse offlcii potius 

 distinguere quam contrahere duxi, Haec pluribus 

 locis expresse declaravi. ( Cfr. e. g. System. Algar. 

 -p. VIII. IX.) Itaque si hic peccavi, id fiiit consul- 

 to. Nimiquam tamen crediderim id in iis casibus 

 factum fuisse, ubi illud animadvertit Mejenus. 



Haec omnia de speciebus valet, Sed generum 

 omnino contraria est ratio. Quorum explicatio sem- 

 per excentrica et divergens est, neque ita, ut specie- 

 ruin tractatio, oscillat. Qno magis progreditur sci- 



en- 



