36 ECTOCARPUS. 



de fructu jndiciuni differendum ; usqiie dum ulriim 

 iisdem speciebus adsil, aii aller allerius tantum sit 

 succedaneus, observatio certius docuerit. Etiaui co- 

 lor aberratioiies multas patitur, cujus mutationis leges 

 nondum certo definitae sunt. 



Historia. Jam Rajus et Dillenius duas spe- 

 cies observarunt el pro genio temporis delinierunt. 

 Liunaeus contra difficultatem liujus generis primus 

 naufragus fuit^ cjuam rupem recentiores nos evilare 

 frustra conati sumus, In nullo forsan genere tantae 

 hallucinatioues , tanta incerlitudo , tanta confusio. 

 Neque mirum, ei autecedeutes auctores non inteliigi— 

 mus, cum vel proprias quisque observationes facile 

 iterum confundit. Tot enim formis sese jactant spe- 

 cies , ut cjuas non uno eodemque tempore invenimus 

 et comparare possumus, vix sciamus, utrum species 

 novae an jam cognitarum varietales censendae sint. 

 Itanue quamquam Linnaeus Ectocarpum litoralem 

 Ligblfootius et Hudsonius Ectocarpum tomeniosum, 

 Kolbius rufum et ferrugineum, Smitliius cruciatumj 

 granulosum et Mertensii Dillenianis speciebus addi- 

 derint, tamen de limitibus^ de synonymia, imo de 

 charactere specifico plerarumque liarum adhuc dubi— 

 tare licet. Ipsi E. bracteato, laeto, simpliciusculo et mo— 

 nocarpo numerum specierum auximus, sed synony- 

 ma auctorum multoties contra receptas opiniones mu- 

 tavimus, non lamen sine dubitatione, utrura confusio- 

 nera eorum eo potius auxerimus an minuerimus. 



Genus jam inSyn. Alg. Scand. p. XXVII Lun- 

 dae 1817 indicavimus, quod Lyngbye nomine^ fructus 

 externos denotante , ornavit, quod Bonnemaisonius 

 dein iu IMacrocai-pum mutavit. 



A-fflnitas. Nullum huic generi aptiorem locum 

 assignare potuimus, quam prope Sphacelariam et ad 

 limitem inferiorera hujus tribus. Cura illo enim ge- 

 nerc per Sphacelariam cirrhosam arctissime cohaeret, 



Lyng- 



