CHAMPIA. 115 



Plures ramelli in ramos elonganlur, wnde ipsa 

 slructura a ceteris ramis nullo inodo dilFerunt, sed 

 quod non excrescunt , ideo fructileri. 



Hiijus speciei qnaedam confnsio est. Thtnber-* 



gius ia prodromo ll. Cap. duas plantas memorat, 



cjuae ntraeque in nostram quadrare possunt. In her— 



Iwirio Retzii erat a Tiiunbergio nomine Ulvae lum^ 



hricalis data species Zoophyli cujusdam, Tuhulariae 



annulatae proxima , quae eliam in diagnosin ab 



auctore datam quadrat, a Champia vero ideo maxime 



diversam. Eandem eodem nomine inherbario Thun^ 



bergii vidi et abillustri inventore accepi. Hinc credi— 



bile est, hanc originariam esse Thunbergii Ulvam 



lumhricalem. Nostram Champiam vero in eodem 



ejus herbario sub nomine Ulvae rugosae vidimus, 



quae etiam brevi illius diagnosi respondet. Linnaei 



descriptio suae Ulvae lumhricalis melius in Zoophy— 



ton quoddain cjuam in hanc speciem quadrat. Frou'- 



des tubuloso — pervias describit, digitales, flavescen— 



tes^ similes Tuhulariis; cum Ulva intestinali com— 



parat, quae omnia aliam speciem indicant. Unde 



coUigimus, Linnaeo Champiam omnino ignotam 



fuisse , Ulvamque lumhricalem ejus esse Tuhulariam 



quandam, vel ei generi ailinera; Thuubergium etiam 



eandem intellexisse;, s'ed de Ulva rugosa errasse, quae 



apud eum non e3t eadem ac Linnaei, sed haec ipsa 



Champia lumhricalis, licet postea forsau cum ad Ro— 



thium specimina mitteret, eandem cum Ulva sua 



lumhricali conjunxerit. 



Species inquirenda, 



2. Champia viRiDis, articiilis diametro longio- 

 riLus. 



Vidi in Musaeo Parisiensi. 



Frondes digitales, crassitie pennae corvinae^ mem- 



branaceae^ subramosae. Articuli diametro lon- 



giores. Color in exsiccatis viridis. 



H2 



