I. 
DE ANTHOLYSI PRODROMUS: DISSERTATIO INAUGURALIS 
PHYTOMORPHOLOGICA, 
CUM XCIII ICONIBUS IN TABULIS V LITHOGRAPTIS. 
FRANCOFURTI AD MOENUM. PROSTAT APUD H. L, BROENNER. 
MDCCCXXXIL. 
Socretat1 Naturar ScrutaToruM SENKENBERGIANAE IN HAC IPSA URBE PATRIA FLORENTI HASCE 
QUALESCUNQUE PRIMITIAS D. D. D. Avctor. 
PRAEFATIO. 
DISSERTATIUNCULAM hance quod in lucem sum prolaturus, excusationi mihi sunt universitatis 
Herbipolitanae leges, quae tale quid scribi jubentes hoc auctoris inceptum securius reddunt a vitu- 
peratione. Quibus legibus cum obtemperarem, libenter quoque usus essem facultate, quam dat 
gratiosus ille medicorum ordo, scribendi lingué vernacula, quae vix tantum intra emortuae istius 
linguae terminos compesci se sinunt ; sed alia voluit mos urbis patriae. Philologus, qui latinitatem 
tantum spectet, non videbit hoc opellum ; naturae autem studiosus neglecta forma in rem ani- 
mum advertat. Quod de lingua philologo, artifici mihi dicendum est de iconibus, quas, ut [6] 
omnia accuratissime perficerentur, ipse lapidi inscripsi. 
His praemissis, quae de re ips’ mihi dicenda sunt, meliore proferam animo, quamquam, in 
thematis optione liber, alius voluntatem non habeo, qua nitar. Jam enim prius botanicen amavi ac 
colui, cumque Heidelbergae Musarum signa sequerer, ducentibus amicissimis atque praestantissimis 
viris ALEXANDRO Braun et CaRoLo SCHIMPER eo perveni, ut ratione naturae magis congruente 
indagandas esse plantas sentiam, qua ratione jam dudum magnus GOETHE, qui noster est non ob 
communem urbem natalem, sed ob communitatem patriae, quique omnes ingenio nihil non per- 
lustrante jungit, clarissimo Jumine nobis praelucet. Sed inde ab illo tempore medicinae operam 
navans horas subsecivas tantum huic scientiae relinquere poteram, quae non minus gravis est atque 
amabilis discipulo, Attamen ex hc sold ego aliquod, quod mihi sit proprium, quodque non nulla 
