14 DE ANTHOLYSI PRODROMUS. 
gemmas proferentia foliiferas, quae omnia dicimus folia vegetationis (Laub, phylla, frondes ?); haec 
sequuntur folia subfloralia (bracteae, involucra, calyces exteriores), quae in axillis flores fovent vel 
ramos floriferos ; nisi jam sterilia evadant et transitum nobis ostendant ad folia floralia (folia 
calycina s. sepala, f. perigonialia s. tepala DeC., f. corollina s. petala, f. pollinaria s. stamina, f. pistil- 
laria s. folia, quae pistillum constituunt, quae singula clausa carpia dicenda sunt), quibus, caulis 
formatione oppress4, normalis foliorum formatio finitur, qué de re infra latius disserendum, si opus 
videatur post ea, quae jam ante hos XL annos (éthe in libello, de metamorphosi ingeniosissime 
agente, docuit. 
Videmus altiores foliorum gradus fieri per inferiores, neque ex inferioribus, qui ipsi nondum 
pereunt, sed durant; formationes inferiores juxta altiores observantur ; ergo gradus non per tempora, 
ut in animalibus, discreti sunt, simul magis per spatia. 
6. Plantam igitur demonstrasse mihi videor, aptissimam esse, in qua explorentur for- 
mationis processus atque evolutionis leges propter structuram simpliciorem, propter vitam [14] 
materiali magis addictam formationi, propter organa extrorsum posita, propter manifestos 
et per spatium progredientes evolutionis gradus. 
7. Formatio, evolutio progrediens, metamorphosis, in singulis naturae formis non minus ac in 
cuncta natura apparet, raro autem sensim fit et paulatim ; plerumque per distinctiores gradus et 
quasi saltuatim progreditur. Tum novus quisque gradus, qui gradus tantum est et seriei articulus 
facile singulare aliquod, distinctum et proprium esse videtur. Diligentius autem indagantibus 
obviam fit nisus naturae et intentio ex alio gradu in alium perveniendi, qui nisus fluctuatione 
formationis et formis transitivis manifestus fit. Nam tendenti ad finem metaphorphosi est promotio 
et repugnatio et normalis amborum proportio. Nutationes hujus proportionis efficiunt formationes 
transitivas, abnormitates proportionis evolutiones abnormes.4 Quae ipsae viam nobis ostendunt 
expeditiorem et intervalla quae sunt inter diversos gradus explent, ita ut metamorphoseos pro- 
gressum intelligamus. Abnormitates enim in ultimos naturae recessus nos ducunt, et, quae vitae 
rationem oculis abscondunt, velamina revolvunt. Ita fieri potest, ut conjungamus quae divisa esse 
videantur, separemus leges semper veras ab iis, quae mutari possunt, cognoscamus grandem in 
innumeris ejus formis naturae simplicitatem. 
8. Quantum his ultimis lustris disquisitiones abnormitatum animalium contulerint 
ad intelligendum normalem formationis processum, exponere non opus est. In plantis [15] 
autem earum investigationem eodem esse pretio dignam, nisi majore, consequi mihi videtur 
ea, quae supra dicta sunt. In animalibus porro vitia primae formationis dicta nonnisi in perparva 
vitae periodo inveniuntur, in plantis vero exsistere possunt per omnem earum vitam vegetationi 
dicatam. 
9. Abnormes evolutiones fieri vidimus ex nimio motu et ex nimid impeditione. TIlae, in 
quibus praetermittitur unus alterve gradus, rariores sunt. Multo saepius autem invenimus for- 
mationes nimid impeditione effectas, quae formationes impeditae (Hemmungsbildungen) vocantur, 
quas, ut perveniamus ad ipsam rem hac in dissertatiunculd tractandam, opus est, ut paulo 
accuratius inspiciamus, 
DE FORMATIONIBUS IMPEDITIS. 
10. Dicimus zmpeditas omnes formationes in quibus evolutio, quominus rite progrediatur, 
impedita est. Animalium formationes impeditae eo videntur, quod evolutio gradum, ad quem 
pervenerit, non relinquat, vel tardius saltem procedat,—quae autem in plantis raro tantum 
# Monstrositates dicere non possumus, notio enim haec est conspicere assuetis, videatur a regula abhorrere, quod tale sit, 
prorsus subjectiva, et id indicat, quod sensibus, regularia quod monstretur. 
Deer fu Se ae nea a Bak eg alfa 
