DE ANTHOLYSI PRODROMUS. 81 
2. CoOMBINATIONES ANTHOLYSIUM INTER SE IPSAS. 
65. 1. egressus foliorum floralium saepe per complures verticillos invenitur, ita ut regressus 
foliorum unius verticilli regressum sequentium excitet. In universum regressus in plurimis 
aliis antholysis formis obviam est, quae conjunctio tam arcta, saepe quoque tam necessaria est, ut 
vix combinationem appellare possimus. 
2. Virescentia saepe cum disjunctione “ invenitur, rarius etiam cum apostasi,™! frequenter 
autem cum diaphysi*™ et ecblastesi,*8 ad quas metamorphoses inprimis flores virescentes inclinant. 
3. Disjunctio saepe virescentiam sequitur, saepe quoque apostasim “ antecedit ; minus 
arcte consociata cum ecblastesi™ et diaphysi™® invenitur disjunctio verticillorum exter- [55] 
norum ; necessario autem cum disjunctione ecblastesis foliorum pistillarium 2’ occurrit, nec 
non in diaphysi axis elongatus plerumque procrescit per folia pistillaria disjuncta,”* nisi ovarium 
prorsus deletum sit. 
4. Apostasis praeter eas, quas jam dixi combinationes saepe cum diaphysi™® et ecblastesi ™ 
reperitur ; foliorum externorum apostasis cum ill4, interiorum autem cum hae. 
Diaphysis cum his antholysibus jam nominata est; cum ecblastesi interdum observatur, 
quibus conjunctis luxuriosissime flores protruduntur secundarii et umbellulas, capitula, ete. 
formant.31 
6. cblastesis combinationes modo expositae sunt; frequentissimae sunt cum virescentid, 
disjunctione et apostasi. 
CAUSAE ANTHOLYSIS. 
66. Antholysis, quamvis in singulis floris organis obviam sit, totum tamen laedit florem; de 
loco igitur loquentes, quo antholysis occurrit, non organa singula floris, sed locum in planta, abe flos 
sedet antholyticus, intelligimus; et localem s. topicam s. solitariam vocamus antholysim in singulo 
plaucisve plantae Sokins obviam ; vel omnes plurimive flores morbosi sunt, tum antholysis est 
epiphytica2 
Plantae antholyticos proferentes flores, quas ipsas brevi antholyticas appellare possumus, [56] 
solitariae occurrunt, antholysis tum sporadica dicenda est; vel in certis quibusdam locis, 
quo antholyses enchoricae™ fiunt, vel tandem in quibusdam annis, annique temporibus sunt 
frequentiores, tum dici possunt antholyses enchronicae. ; 
67. Proclives praesertim sunt ad antholysim plantae structura magis evolutd et typo magis 
composito praeditae ; antholyses igitur frequentiores in Dicotyledoneis. 
Maxima autem ad antholysim propensio est floribus, qui primi inflorescentiae terminalis (axis 
primarii) evolvuntur, quo igitur planta, hue usque sola folia vegetationis ramosque proferens, con- 
tinuo transit in florum formationem ; qui locus appellari potest criticus s. regio critica s. ad signifi- 
cationem magis peculiarem anthocritica2* In inflorescentiis cymosis, inprimis dichotomis, in hoc 
Sie nine comand sree Ill. fig. 9 et 10; simile exemplar 28) Caryophylleae, eng ete. 
amic. Dr. G. V; trapp prope Briickenan invenit. 281 Athamanta, Tab. V. fig. 21, Medicago, etc. 
“es Rosa, An ‘hcniettn, Tab. I. fig. 9 et 10; Torilis Anthriscus, 232 In modum verbi igiae micus formatum vocabulum, 
= V. fig. 1 sqq- éxi rot dvrod. 
Anagallis, Tab. II. fig. 6 ; et Tab. V. fig. 11. 23 Melius quam endemicae, quod Liecsamagen uti 
* Erysimum, Tab. IV. fig. Ge dee cum solis hominibus hominumque morbis 
ng pots, Tab. V. fig. 1 convenit. Enchoricus, quod spatio, syera yettne sien 
Gentiana, Tab. I. fiz. 1; hemp ete. autem, quod tempore circumscriptum est, exprimit. 
so, Eadem exempla ; Caryophyll 2% A. Braun in litt. Iam Géthe hune transitum, 
=, Rosa, » etc. hance crisim cognovit, uti ex tractatu saepius laudato elucet, 
se! wey prassica, Tab. IV. : nec non in carmine die Metamorphose der Pflanzen 
** Erysimum, Tab. IV. a 6 et 7, ete. inscripto dicit: Um die Achse gedriingt, entscheidet der 
29 Tdem exemplum refero ; Dictamnum, ete. bergende Kelch sich. 
