— 18 — 



ad 8. Ninsi). — Thbg. Fl. Jap. 118 — DC. Prodr. 

 IV. 124. — Miq. Prol. 245. — S. sisaroideum DC. 1. c. 



Hab. in Sihiria altaica (Ledebour!), Persia boreali 

 (Szovits!), in Japonia, vix non cultum (Burmanni 

 icon in Japonia confecta dicitur, Miquel spec. Thun- 

 bergii vidit, equidem non observavi). 



Adducuntur quidem Sii Sisari ab auctoribus anti- 

 quis stationes, praeter Japoniam et Sibiriam, adhuc 

 China , Corea et Mongolia , sed quum S. Sisarum, 

 S. Ninsi et Panacem Ginseng confunderent, nemoque 

 S. Sisarum unquam in China vel Mongolia vel Korea 

 invenisset, pro patria rite stabilita habenda sunt huc 

 usque tantum loca supra a me adducta. Corea et Man~ 

 ^ri^,k- dshuria (a patribus saepius cum Mongolia confusa) 

 ^^(k alit Panacem Ginseng, eodem nomine vernaculo «niu- 

 zin» designatam, planta chinensis vero Rumphii. 

 Amb. VI. Auct. 21. iig. 1. videtur Borraginea quae- 

 dam facie fere Lithospermi cujusdara grandiflori. 



S. Ninsi L. Cod. 2025. — Radice fasciculato-tube- 

 rosa ad collum cauleque ex axillis bulbiferis; foliis ri- 

 gide membranaceis, primordialibus caulis atque inno- 

 vationum simplicibus ovatis, inferioribus pinnatisectis 

 ceteris ramealibusque trisectis , segmentis omnibus 

 sessilibus vel terminalibus rarius in petiolulum bre- 

 vem alatum decurrentibus, argute acuminato-serratis, 

 lanceolatis vel hneari-lanceolatis (in planta culta la- 

 tioribus); calycis dentibus distinctis; fructu ovali, vit- 

 tis in quavis vallecula et sub quovis jugo nec non ad 

 commissuram utrinque in singulas maximas subcon- 

 tiguas confluentibus. — Kaempf. Amoen. 818. tab. 

 p. 819., (cxclusa radice venali seorsim delin. fig. 4, 

 quae Panacis Ginseng). — Burm. I. c. quoad radicem 



