0/ 



introeuntes simiil communes sunt cum regionibus fini- 

 timis et endemicae liaberi nequeunt. Ita v. gr. Alsine 

 laricma^ Arenaria capillaris, Stellaria ruscifolia, St. 

 discolor jugo Stanowoi sunt propriae et hinc in Sibi- 

 riam finitimam , illinc in Mandshuriam descendunt, 

 GypsoiMla violacea jugo maritimo secus oram orien- 

 talem Asiae, Stellaria gypsophiloides Mongoliae pro- 

 pria est. Quas omnes si pro endemicis enumeremus 

 numerus Alsinearum Mandshuriae alpes finitimas in-. 

 colentium illisque propriarum vix minor evaderet, 

 quam nuraerus Alsinearum Japoniae propriarum. Hoc 

 autem verum videtur, regiones magis boreales divitio- 

 res esse Alsineis quam Sileneis. 



Character specierum endemicarum nostrarum aut 

 omnino pcculiaris est (Krascheninikoivia , Lychnidis 

 subg. Eedone) , aut affinitas adest plus vel minus 

 distinete espressa cum speciebus asiaticis vel euro- 

 paeis (Sfellaria tomentosa, Mohringia platysperma, Si- 

 lene graciUima et aliae), cum americanis vero vix ulla. 

 Adsunt igitur in Japonia familiae plantarum, ubi affini- 

 tas americana vix obvia, et aliae, ubi valde distincta est. 



Smithia japonica. (EusmitMa Bth.) annua, caule sim- 

 plici filiformi glabro; stipulis tenuiter scariosis semi- 

 sagittatis infra medium affixis; foliis 5 — 6-jugis ad 

 rhachin parce setosis, foiiolis cuneato-oblongis cum 

 mucrone subtus glaucis et ad marginem rhachinque 

 parce setoso-pilosis; racemis 4— 5-floris pedunculatis 

 foiio brevioribus; bracteis tenuiter scariosis ovatis 

 longissime acuminatis pedicellum subsuperantibus, 

 bracteolis rigide herbaceis lanceolato-ellipticis calycis 



Melauges tiologiciues. IX. 8 



