— 419 — 



rit. — ('eterac vero partcs, iino semina quoad forinam, 

 magnitudiuem et sculpturam, perfecte identicae, sola 

 corolla excepta, quae iu Lindernia calyce brevior v. 

 aequilonga, pallide carnea labio inferiore flavescente, 

 V. albido-rosea, et brevi tantum spatio diei aperta est, 

 in VandelUa erecta vero calj^cem superans v. sesqui- 

 longior, pallide violacea et maculata et semper aperta. 

 Sed hoc non magni momenti videtur: in IlysantJie 

 gratioloidi cordllae longitudo simili moclo variat, et 

 Lloyd (1. c.j observavit. plantulam aquae propiorem 

 corollas minores et fere semper clausas, ab aqua re- 

 motam majores et apertas habere^ et ita res sese liabet 

 verosimiliter etiam in nostra. Color autem signum 

 neque constans, neque ubique observatum : de Linder- 

 nia constat tantum in planta germamca et pedemon- 

 tana (dilute purpurea, ex AUioneo), de Vandellia m 

 japonica. » 



Censeo igitur, Linderniam delendam et Vandelliae 

 vel (si hanc cum Torenia juugere fas estj Toreniae (y^^L^.^a 

 subjungendam et V. Pyxidariam appellandam, V. erec- q 

 tam autem cum hac identicam speciem esse. Xihilo- 

 minus hic Linderniae genus adhuc seorsim enumero, 

 quia inter transitus varios supra enumeratos lacunae 

 aliquae supersunt, quas explere botanicis europaeis 

 quam maxime commendo. 



L. Pyxidaria All. — Benth. in DC. Prodr. X. 418. 

 — Maxim. Fl. i^mur. 205. (a. genuina). — L. ina- 

 perta Thore! ined. — Pyxidaria Lindern. Tournef. 

 Alsat. 156. t. V. g. (1728j. — Id. h. Alsat. 269. 

 (1747.) excl. syn. Micheli. 



Hab. in Mandshiiriae limosis vix ex aqua egressis 

 secus fl. Amur et Usuri. E flora Rossica vidi praete- 



