582 



Tiliae Asiae orientalis. 



Species Tiliae quam maxime polymorpliae clifficil- 

 lime dignoscuntur, quia characteres florales et carpici 

 graviores fere desunt, illi vero ex organis vegetationis 

 deprompti nimis variabiles. Ut taceam de autoribus 

 antiquioribus species innumeras describentibus charac- 

 teribus minimi pretii fultas, recentiore tempore scrip- 

 tores duo de generis monographia optime meriti sunt: 

 Spach in Ann. sc. nat. 1 Ser. II. 331., qui primus 

 genus hoc optime subdivisit et specierum characteres 

 exposuit, sed inter americanas fortasse nimis numero- 

 sas formas specie distinxit, et Bayer in Verh. Zool. 

 bot. Ver. "Wien. XII. 1862. 3. sq., qui tamen nimium 

 laborem organis vegetationis et descriptioni innume- 

 rarum formarum sine ulla utilitate distinctarum im- 

 pendit, characteres vero fundamentales Spachi nimis 

 neglexit speciesque pauciores admisit. 



Formae Tiliamm, docente Spach, in duas greges 

 sejunguntur cx praesentia staminodiorum in america- 

 nis et T. argentea, et defectu illorum in eiiropaeis {T. 

 cordata et affinibus), adjuvantibus flore semiclauso, 

 staminibus brevioribus, foliis vulgo maximis subtus to- 

 mentosis in illis, et flore patente, staminibus elonga- 

 tis foliisque saepius minoribus glabris in his. Tempore 

 Spachi tamen in Tiliarum distributione cognita hiatus 

 erat maximus, Asia nerape orientalis. Cognitis nunc 

 formis asiaticis invenimus nonnullas, inter duas divi- 

 siones Spachi ambiguas. Haberaus v. gr. T. mongo- 

 licam infra descriptam, ex characteribus floralibus 

 nounuUis ad antericanas, cx liabitu ad T. cordatam ac- 

 cedentem. Ipsa T. cordata in Japonia cresceus et a 



