— 583 — 



contermina mandsJmrica ne varietate quiclem sejun- 

 genda, staminodia offert, quae in planta mandshurica 

 rarissima, in illa vero in occidentali MandsJiuria et 

 magis occasum versus proveniente plane desunt. Sal- 

 tus igitur ab europaeis ad americanas ope formarum 

 asiaticanmi nuper detectarum multo minor evadit quam 

 hucusque putabatur. Nihilominus greges Spachianae 

 etiam nunc servandae ope aliorum characterum, etiam 

 a Spachio jam indicatorum. In T. cordata et affini- 

 bus stamina ciim stylo aequo passu elongantur, ita 

 ut demum priora stylo aequalia v. longiora et petala 

 superantia evadant ; praeterea stamina in quovis fasci- 

 culo epipetalo 5 — 6, in toto igitur 25 — 30 (in affini- 

 bus et ultra). In T. argentea et affinibus autem 

 stamina aperiente alabastro stylum crassum brevem 

 superant, sub anthesi vero vix elongantur, dum stylus 

 valde accrescit, ita ut demum staminibus multo longior 

 fit, stamina ipsa vero in fasciculo 10 — 15, in toto 

 igitur 50—75. 



Sed etiam hic T. mongoUca inter utramque divisio- 

 nem subvacillat: stamina enim satis elongantur, etsi 

 minus quam in T. cordata, numerus eorum autem major 

 quam in hac et minor quam in T. argentea invenitur. 



Quum jam subdivisio primaria generis tanta difti- 

 cultate prematur, multo difficilius adhuc est e cyclo 

 innumero formarum enucleare principales illasque 

 characteribus validis dignoscere. Nihilominus, habitu 

 nimis diverso notisque e flore vel fructu deductis 

 commoti, specierum nomine formas aliquas distingui- 

 mus, semper tamen in mente habentes, species has 

 multo minus absolutas esse quam in aliis generibus, 

 ubi formae transitoriae parciores occurrunt. 



