— 661 — 



inter Pados nostrates occurrit una (P. Maackii), duae 

 e Padis arcte atlanticoamericanis affines, quarta spe- 

 ciei indicae. Denique e Laurocerasis tres indicis pro- 

 ximae, una americanae. Numerus Laurocerasorum 

 characterem tropicum fert, qui in Japoua australi 

 nou minus expressus quam in China meridionali. Haec 

 sectio et Padi numerus simul antiquitatem florae in- 

 dicant. Japonia sedes principalis Cerasi declaranda. 

 Prunus Mume characterem Armeniacae cum putamine 

 Persicae jungit. 



Ulterius in distributionem specierum Asiae orien- 

 talis per singulas ejus regiones inquirere non necessa- 

 rium videtur, praesertim ob species non paucas adhuc 

 dubias CMnenses. Nunc CJiina quoad Cerasos quam 

 Japonia paulo divitior, Japonia vero quoad Pados, 

 sed hoc olim fortasse mutabitur. Amygdali in Japonia 

 desunt. Regiones borealiores Sibiriae unica adit P. 

 Padus. 



Synopsis 



Specierum Asiae orientalis. 

 I. 



Flores corymbosofasciculati ex gemmis lateralibus 

 propriis perulatis aphyllis orti. 



Sect. 1. Amygdalus Bth. etHook. 



Geu. pl. I, 610. Genera Amygdalus L. et Persica Touru. 



Flores subsessiles praecoces, fructus vehitinus, du- 

 rus bivalvis v. carnosus, putamen saepissime crassum 

 profunde ^ugosolacunosum foraminulatum v. rarius 

 laeve. Folia vernatione conduplicata. 



Amygdali nostrates omnes, praeter Persicas, ad 

 Euamygdalos Spachii pertinent: calycis tubo campa- 



