— 674 — 



Hab. in Davuria (Turcz.!), v. gr. ad fl, Ingodam 

 et Scliilkam (ipse); Mongolia australi orientali: mon- 

 tibus Schara-boda et Muni-ula (Przewalski), Siwan- 

 tze prope Kalgan (pat. Artselaer). 



Pl. mongolica sistit fruticem 6 — 14-pedalem, truuco 

 2 poU. crasso ramis patentibus, cortice brunneo. Fruc- 

 tus pl. sihiricae oblique pedunculo insidentes, altero 

 margine rectiore crasso, altero alato, ala basi juxta 

 pedunculum subito in angulum acutum ultra peduncu- 

 lum prominentem desinente, epicarpio exsucco ibi pri- 

 mum debiscente. 



Var. typica: foliis subtus ad axillas barbulatis cete- 

 rum glabris laevibus rotundatis subcordatis breve su- 

 bito acuminatis crenatoserrulatis ; pedunculo calyce- 

 que extus pubescentibus ; fructu subgloboso ultrapoUi- 

 cari luteo hinc rubro succulento eduli, putamine laevi 

 altero margine acuto altero alato, semine dulci. 



Hab. in China boreali, moutibus circa Pekinum, v. 

 gr. etiam m. alto Po-hua-shan, ubique frequens et 

 spontanea; fructus Junio magna copia a rusticanis ur- 

 bem advehuntur (Bretschneider). Eadem Pekini 

 phiribus varietatibus coUtur et in Mongolia circa do- 

 mos Chinensium ad declivitates Thian-schan occurrit 

 (Potanin). Huc ex flore et foHis pertinet spec. ex 

 India borealioccidentali a Royle lectum, transcaucasi- 

 cum a Hohenacker circa Helenendorf decerptum, 

 flore sessih nonnihil discrepans, uec non specc. culta 

 e Bohemia a Tausch in Dendrotheca exotica divul- 

 gata. Icon Loiseleuri, Nouv. Duham. V, t. 49 hanc 

 varietatem sat bcne exhibet. 



Fructus pl. pekincnsis ab illo praecedentis diffcrt: 

 epicarpium indehiscens, putamen subaequale utroque 



