12 Ta. M. Fuies, 



globosuiu atque collo angusto elongiitoquc pnvdituin, nigrum; spora? octoiuv, 

 médiocres, demuiu nigricanti-fusca3. 



SïN. Spliœromplmle Hensclieliana KOeb. Syst. (1855) p. 336 (sec. spec. orig.). — 

 PohjUastia Löhne. Flora 1858 p. 631. — Sporodictyon Köeb. Parerg. p. 332. 



Verrucaria siihimhrina Nyl. Vet. Akad. Förh. 1860 p. 296, Scand. p. 269. 



Saxicola. Parce modo adhuc lecta: in Suecia ad lapides granitoideas 

 secus ripas lacuum par. Femsjö Smolandia3 (ipse) atque ad Handöl Jemt- 

 landiœ (S. Almqvist), in Norvegia supra saxa micaceo-schistosa al])ium Do- 

 vrensium (W. P. Schimpbh, teste Nyl.), in Fennia ad Isojärvi par. Kuhmois 

 (J. P. Nokelin). 



VeiTUcaî fertiles 0,5 — 8 mm. latœ. Apothecia tota vel pro majore miuoreve 

 parte iudumeuto thalliuo, gouidia solita minuta foveute, tecta, ostiolo nudo. Araphi- 

 tliecium igitur nullum vel obsoletum. Periphyse.s copiosœ, gracilenta3, elongatœ. A.sci 

 saccato-clavati. Sporae normaliter 8:nse, una alterave raro non evoluta, ovoideaî vel 

 oblongîe, utriuque obtusse, 0,046 — .56 mm. longée et 0,023—33 mm. crassae, blastidiis 

 numerosis. Gelatina Lymenea jodo vinose rubet. 



Ohs. 1. Gonidia bjmenialia non babet, ut in Flora 1870 p. 19 affirjuatur. — 

 Quid designare vult cel. Kobbee (Syst. p. 336), de »ein dickes knunig-gonimiscbes Am- 

 pbitbecium» et »der Nucleus nocb ausserdem von einer Art bäutigen Beutels eingesclilos- 

 sen» loquens, non intelligo. 



Ois. 2. Ab bac non separanda est Biplicvro'ni'plialc ci-7(ente KöEB. Syst. p. 836 

 {8porodictyon EöKB. Parerg. p. 332). Nota, qua nititur, »tballus .... humecto mucoso- 

 gelatinosus sanguineo-ater, cum protothallo lœvi sanguineo confusus», inde orta est, 

 quod in specimine originali a me examinato supra saxum veramque crustam superfusuui 

 est stratum alga? omnino peregrinœ. — Polyblastia rohusta Akn. Lieb. Flor. XIII p. 

 21 (251) babitu baud absimilis et affinitate connexa praîsertim sporis multo majoribus 

 differt. Etiam bujus sporœ sunt octonse. 



3. P. scotinospora (Nïl.) Helle. 



Crusta alba vel albida, nisi fere obsoleta; apothecia majuscula vel 

 magna, elevata, subglobosa vel dimidia modo parte crustam superantia; am- 

 pliithecium subliemisplisericum, apice convexum vel umbilicato-truncatum, 

 nigrum; peritliecium subglobosum vel subpyriforme, obscuratum; sporœ oc- 

 tonaî, submediocres, demum nigraj vel nigricantes. 



Syn. Verrucaria scotinospora Nyl. Scand. (1861) p. 270, Lapp. or. p. 169. — Fo- 

 lyUastia Helle. Vet. Ak. Förh. 1865 p. 478. 



Ad rupes schistosas alpium parcius. Lecta est ad Kolam Lapponiaj 

 rossicas (N. J. Fellman), in Norvegia maxime septentrionali ad Skarsvaag 

 insular Mageröe (ipse), in alpibus Dovrensibus ad Kongsvold (J. E. Zetteb- 



