PoLYBLxVSTLE SCANDINAVIC^. 21 



lentse, guttiilarum minutularum oleosarum seriem baud raro continentes. Paraphysum 

 vestigia in gelatina copiosa hand raro visibilia. Asci saccato- vel inflato-subclavati. 

 Sporae ellipsoidese, globoso- vel oblongo-ellipsoidese, utrinque obtusœ, pallidae (leviter lu- 

 teolœ vel raro roseolse), 0,024 — 42 mm. longœ et 0,015 — 21 mm. crassse. Blastidia 

 hypbas longas emittentia in gelatina interdum visa. Jodo gelatina hymenea vinose ru- 

 bet, preecedente interdum levissime cseruleo colore; sporte fulvescunt. 



Ohs. 1. Verrucaria intercedens Nyl. Scand. p. 276 très saltern species eviden- 

 ter amplectitur: a) veram e »montibus Helvetise et Pyrenseorum», b) nostram P. inter- 

 mecliam, quam conféras, c) var. cethioholoidem Nyl. Not. Sällsk. p. F. et. Fl. F. Förh. 

 IV. p. 235, »minorem, tballo cinereo-fuscescente tenuissimo continuo vel disperse, apo- 

 theciis minutis (fere ut in F. œthiohola), sporis fere murali-divisis, long, circa 0,0 21, 

 crass, circa 0,010 mm.» Specimen originale, quod unicum in berb. mus. Fenn, adest, 

 »ad saxa quartzosa in Wibtis Finlandiœ meridionalis» lectum, examinans, sporas tan- 

 tummodo dyblastas inveni. Est Thelidium acrotellum Akn. sporis 0,015 — 18 mm. lon- 

 gis, 0,00 7 — 8 mm. crassis (majores non inveni). 



Obs. 2. »Peritbecio dimidiato (non integro)» i. e. ampbitbecio nigro peritbecio- 

 que pallido nitatur differentia P. ahstrahendœ Arn. * Tirol. X. p. 12 et exs. u. 642 

 a P. intercedente ; quomodo res sese babeat, supra exposui. Simili ratione »perithecium 

 dimidiatim nigrum» a eel. NïLANDBO (Pyrenoc. p. 34, Scand. p. 276) falso indicatur; 

 saltein in Hepp exs. n. 445 ab illo citato (praecipue in apotbeciis majoribus) totum 

 peritbecium obscuratum facile observatur. — Ad formam bene evolutam pertinent quo- 

 que, sec. specimina ab auctore missa, Thelotrema acrocordiceforme Anz. Cat. p. 105 

 et (umbilico levissime albopi'uinoso) Vermcaria hymenea f. jjallescens Anz. Langob. n. 

 243 s. Polyblastia pallescens Anz. Symb. p. 26. Ab bac Abn. exs. n. 5(JG habitu ex- 

 terne baud paullum recedit. — Polyhlastia typostoma NoBM. Spec. loc. nat. p. 369 

 (129) a mea P. hyperborea a. non differt nisi apotbeciis forsan paullulo majoribus (fere 

 ad 1,0 mm. latis), nucleo intensius roseolo. 



Obs. 3. Hujus speciei formam iusignem, etsi verisimiliter accideutalem, ad 

 Handölsforssen Jemtlandiaî legit amie. S. Almqtist. Nominetur velata, apotbeciis re- 

 cedens depresso-giobosis, sessilibus, totis (excepto ostiolo impresso nudo) vel majorem 

 partem strato albo vel cinerasceuti-albo, farinoso-dissoluto vel laevigato nitidoque vesti- 

 tis; crusta obsoleta. Nisi in iisdem speciminibus transitus in formam normalem ades- 

 sent, pro distincta eximiaque specie facile haberetur. Stratum album vel albidum, quod 

 peritheciuni nigricans cingit, gonidia non fovet, abunde vero carbonatem calcicum; vix 

 dubie est ampbitbecinm, quod ratione ignota non vel modo pro parte carbonaceum co- 

 lorem substantiamque aecepit. Loco abscondito videtur vixisse. 



14. P. sepulta Mass. 



Crusta teuuissima, cum saxo coiifusa; apothecia parva vel subruedio- 

 cria, tota foveolato-immersa vel apice prominula, elapsa foveas reliuquentia; 



* Ipse auctor in litteris meam P. hyjierboream suainque P. abstraliendam identicas 

 nuper declaravit. 



