4 R. F. Fristkdt, 



dnxit n IMeg-alopoli (Mecklenburg). Schola per septem anuos usus liolmîfe, 

 (]miin pestilentia haue urbem ureret, missus est Rostochium ad propinquos, 

 nbi civis academicus factus est anno IGIO. Froster annos 1612 et 1013, 

 quibus disciplina medica Holniia^ utebatur C. Fidleri, ct annum 1617, 

 quo in Suecia propter mortem patris vcrsabatur, per multos annos stu- 

 diis se dabat in academiis peregrinis, primo Rostocliii, deinde Rcgimonti 

 Borussorum, tandem, stipendio a Dace Joanne Ostrogothiaj accepto, Helm- 

 stadii, Lipsiœ et Wittenbergas. In una ex bis academiis magister plii- 

 losophiaî factus, doctor 'autem medicinœ non est creatus. Anno 1622, 

 quo pestilentia Sueciam ureret, Upsaliam se contulit, ubi muncri inser- 

 viret; anno 1623 prœsidebat disputationi philosophicfç; anno 1624 (ut 

 narrât Acrelius) professor extraordinarius et anno 1628 secundum aucto- 

 ritates, quœ usque ad nostrum tempus servataî sunt, professor botanices 

 et anatomias Ordinarius in ordine medico est factus. Postquam per annos 

 23 professoris munere functus erat, infirma cœpit esse valetudo ejus; 

 munus tamen sustinebat per annos 37 seu usque ad diem 9 Aprilis 1661, 

 quo tempore 71 annos natus vacationem muneris accepit. Eodem anno 

 die 16 Octobris mortem obiit pauper. In libelle funebri, quern de eo 

 conscripsit professor Bringius, natura ejus et indoles sic describuntur: 

 «In vita gravis et constans fuit, novitates vauas prorsus detestatus, fide 

 et moribus antiquis ante omnia delectatus, in conversatione jucuudus 



iisque jDrtçsertim, quibuscum familiaris vixit, admodum gratus)) (ex 



AcRELio). 



Disciplinai, quibus secundum auctoritates et titulum prœesse debe- 

 bat Franckenius, erant botanice et anatomia, quibus tarnen tum alii erant 

 fines quam nostro tempore. Auctoritatibus contra nullum ei impositum 

 est officium medicinam practicam clocendi, quod munus alii viro tradi de- 

 bebat. Neque tamen dubium est, quin hoc quoque munus sustiueret tem- 

 poribus non raris, quibus alius non erat idoneus prseceptor, prassertim 

 per aimos 1640 — 1648, quibus totius institutionis medicaî onus ei soli 

 erat ferendum. — Etiam anno 1647 valetudo ejus infirma esse cœpit. — 

 Hue accedit, quod duas disputationes de medicina practica edidit et 

 regris curandis operam dabat, quod etiam ab eo postulatum esse videtur. 



Quid anatomiam docendo effecerit, non satis notum est neque 

 mihi propositum est explicare. Observandum tamen eum repreheusum 

 esse ut anatomicum parum practicum, quEC vituperatio vehementer mi- 

 nuitur, si respicimus opiniones vulgares ejus temporis, quo anthropotomia 

 erat novum quid et inauditum. Animadvertendum quoque conscripsisse 

 eum aliquot (septem circiter) disputationes anatomicas et ex discipulis 



