6 R. F. Fristedt, 



Doctriiia vero de renuu natura tunc tomporis raro tractabatur nisi 

 pro usii maximeqiie erat aucilla medicinic. Perinagni igitiir interest vi- 

 dcre, nnm Franckenius officiis prajceptoris ordinis medici satisfecerit, num 

 fuerit pharmacologus et medico-botaniens. Pharmacim quideni practica^, 

 nt ex literarum momimentis usque ad nostrum tcnipus servatis elucet, 

 maxima gravitate prospiciebat. Jam priore parte muneris academici ainio 

 1636 Upsaliaä prima eonstituta est offieina pharmaceutica, cujus erat se- 

 verissimus praifectus, et conscripsit «Apothekers Ordning», cujus libelli 

 fortasse (A. H. Wistrand, Statsmedicinens iqypkomst och utvecldm/ i Soevlije: 

 Hygiea 1851 pag. 5) pars quaedam usque ad nostrum tempus servata est 

 in tabulario publico. Scholas quoque pharmaceuticas nonnumquam habe- 

 bat; secundum indicem schohirum anni 1645 scholas tum habebat de Val. 

 CoRDO, cujus libri de pharrnacia et materia medica apud doctos viros hujus 

 œtatis magnam habebant auctoritatem. Neque Franckenius ignorabat che- 

 miam pharmaceuticam, quaî eo tempore, ut inter omnes constat, minimos 

 progressus fecerat maximeque in obscuris conjecturis pravissimisque ex- 

 perimentis versabatur. — Qui vitam ejus scripserunt eum aut omnino non 

 nominaverunt pharmacodynamicum aut propter librum ejus «Signatur)) 

 breviter paracelsistam notarunt, ut Hallerus, qui eum «l'aracelsicum ho- 

 minem» appeUat. Observandum tarnen est, hunc librum, qui quidem 

 crassum paracelsismum continet, ab auctore, dum juvenis in academiis 

 (juibusdam Germanicis se studiis dabat, conscriptum esse, sohnnque for- 

 tasse esse librorum ejus, qui extra patriam est divulgatus. Qua ex re 

 nequaquam potest concludi, virum in eadem le vi persévérasse sententia, 

 qua in una aut alia academia juvenis imljutus esset. Pra?.terea eo tem- 

 pore nemini erat probro quasdam servare ex iis, quœ docuerat Paracel- 

 sus, quaî tum quidem digna erant, ut de iis cogitaretur quœque postremo 

 bonos quoque aliquot fructus habebant. Neque literarum monumentis ali- 

 quid adhuc comperimus de prœceptis pharmacodynamices a Franckenio 

 professore traditis. Huic rei tandem lucem afifert liber manu scriptus 

 nuper inventus. Nihil attineat significare, maximam partem sententiarum, 

 quas hie complectitur Franckenius, doctissimorum virorum judicio jam 

 pridem esse examinatam et revictam. Multum vero conferunt ad scrip- 

 torem ipsum, «patrem» nostrum «botanicum», cognoscendum et gradum, 

 quem in Suecia tenebat pharmacotherapia seculo septimo decimo. Ob hanc 

 ipsam causam ad librum manu scriptum perspiciendum transeo. 



III. In Schefferi Suecia Uterata 1680 pag. 123 in ultima parte 

 indicis librorum a Franckenio scriptorum legitur: «XTII. Botanologiam, 

 scriptum a prjecedente (seil. Speculo) diversum, quod habitur MS in Bi- 



