JoH. Franckenii Botanologia. 11 



sua estate superiorimi peritissimum fuisse, non earum solum, quas con- 

 scripserunt antiqui auctores classic!, sed etiam literarum uberum seculi 

 sexti decimi, quo tempore botanicen medicinalem maxime flornisse inter 

 omnes constat. His studiis meis etiam cognovi, Franckenium, nullum 

 semper sequentem auctorem, maxime tarnen iisdem nominibus plantarum 

 ac DioscoRiDEM usum esse, iis nimirum tribuentem eum sensum, qui iis 

 erat seculo sexto decimo. Ex interpretibus Dioscoeidis Matthiolus est, 

 cujus nominibus plantarum sœpissime utitur Frangkenius; itemque Vale- 

 rius GoRDUS. Complures autem res, sicut ambiguitas nominum, studium 

 nostras materias medicaî multas vindicandi plantas in Europa septentrio- 

 nali crescentes etc., Franckenium adduxerunt ad nomina asciscenda ab 

 aliis multis auctoribus, CxVMEraeio, Dodon^eo, Fuchsig, Gesnero, Lobelio, 

 LoNiCERO, Tabeen^montano, Trago aliisque. Interdum nominibus utitur, 

 quae in ceteris Uteris invenire non potui; nonnuUa a scriptore ipso creata 

 videntur. Observandum est, eum numquam psene uti nominibus, quœ 

 propria sunt Bauhini, nimirum quod medicus brevissima nomina prœtulit. 

 Non tamen obliviscendum est, eo tempore uullas leges in nominibus con- 

 stituendis plantarum exstitisse. In titulis et in oratione contexta Frang- 

 kenius interdum alia nomina eidem rei tribuit, et quum propter digesta 

 in literas nomina, synonyma nominans, pluries in eandem plantam rever- 

 titur, natura ejus dynamica semper affertur in primo loco, nulla habita 

 ratione, quod nomen sit aptius. Adjiciendum est, etsiamsi plerumque 

 nomina tributa sunt plantis, quarum partes utiles in oratione contexta 

 describuntur, esse tamen titulos quosdam, qui potius pharmacon quoddam 

 crudum respiciant, minus tamen sfepe quam in statu nomenclaturœ nostras 

 suspicamur. 



Quae his studiis nominum investigavi, commentariis sub oratione 

 contexta exposui et necesse habui in unoquoque titulo, sœpe etiam eodem 

 loco de synonymis, quas aliis locis libri manu scripti inveniuntur, una 

 cum nomine nostro tempore usitato, selectos afFerre scriptores, qui iisdem 

 nominibus ac Frangkenius eodem sensu mea sententia utuntur. Abbre- 

 viationes easdem sunt atque in Pinace Bauhini. Si complures simul prae- 

 stantissimos viros botanicos (non solum Germanise) seculi sexti decimi 

 aflferre volumus, lios breviter verbo «Patres» significamus. 



Quae inter librum manu scriptum et Speculi ed. I interest ratio 

 et facultas supra demonstrata utriusque nomina plantarum explicandi co- 

 piam nobis dat lacunas libri manu scripti explendi. Scidulaï enim duœ, 

 una sub lit. A et una sub lit. C, desunt, neque finis partis posterions 



