TRMFATIO. 



mntefcentomnes, ant ccrte, fi quid omnino regc- 

 rendum eft, de (tapendo omnipocentis Creatoris o- 

 pere non verebuntur regerere, qnodnullius fitufus: 

 Pofteavero, quum Animaiia (haut fine pra^gravi 

 fumtn, (i in vivis efTent alenda) Mufeis fuis Viva- 

 riorum fupplentibus vicem, adfervare coepernnt cu- 

 riofi, fperamus olim fore tempus, quo nobiliffima 

 h^c Hiftoriae natnralis pars ad optatum denique 

 culmen perducatnr; fic fortaffe leris Nepotibus 

 concedatnr luce meridiana clarioribus facibns eos 

 perveftigare Natnrae m^Eandros , in quibus hodie, 

 tenebricofa caligine circumdati , palpando viam in- 

 quirimus. 



Stndii hnjus amor, quem initio, ante hos tri- 

 ginta annos, modicum fane nec fatis fervidum in 

 mcperfenfi, paullatim animnnt menm nfqne adeo 

 cepit, nt nihil fupra. Saepius quidem ipfe mihi di- 

 Q:um pntabam illnd Poet^: 



Stndium quid inutile qnaeris? 

 neque alitermedehortabantur amici. Ad hsec inimi- 

 ci, me ftudiumque menm habentesdefpicatui, lub- 

 •ridebant , nec fine faftn & faflidio; fed ut ipfis qui- 

 dem videbatnr, non fine fale tamen , identidem og- 

 gerebant; mufcos & mufcas curet, cui, qnod agat, 

 nihil alind efl: reliqnnm. Vernm tamen ifta omnia 

 refrenandx ftndii hujns cupidini avidiflim^ neuti- 

 quam fatis erant; qnin me quotidie Do£tifIimi Raji 

 effata in hoc ftudium exftimnlabant. 



Quod DEI opera fint, in quibus contemplan- 

 dis memet exerceo. 



Quod Divin^ arcis & potentiae fint efFe£ta, 

 qnibus inquirendis lucceflivas horas addico. 



Q^nod ille me in hunc mnndum introdnxerit, 



tam 



