482 ÖFVERSIGT AF K. VETBNSK.-AKAl). FÖRHANDLINGAR, 1867- 



112—114, 117, 119, 123, 126—128, 136, 148—151, 156, 157), 



quod jam in familiis prsecedentibus observavimuSc 



De tribus speciebus hujus familiaB, Lepralia spathuUfera 

 '(ibid., fig. 98), Lepralia hippopode, Escliara Icevi (ibid., figg. 

 109 — 111), differentias in coloniis zoooeciorum e forma Tatce 

 progredientes adnotavimus. Producitur primura (ibid., figg. 98 

 ■et 109) pars proximalis et area aperturae zoooecii. Obtegitur 

 -deinde (ibid., figg. 109 et 110), Memhraniporidarum modo, 

 per laminam calcaream pars proximalis areaB aperturas. Cadunt 

 •deinde (ibid., figg. 109 et 111) setae proximales ad marginem 

 areae ejus. Aperitur deinde (ibid., fig. 111) pars proximalis 

 marginis area, ita ut testa partis proximalis zoooecii et lamina 

 areae ejus continuse fiant. ^Equaliter demum convexa fit tota 

 pars proximalis zoooecii pone aperturam (ibid., figg. i 10 et 111), 

 cui nunc hoc nomen damus, ut ab area primaria distinguatur, 

 deletis vulgo vestigiis proximalibus liujus marginis. In differen- 

 tiis evolutionis Memhraniporce Flemingii jam prototypum hujus 

 evolutionis vidimus. Alium vero etiam relationis modum inter 

 Escliarina et Flustrina adnotavimus, ubi setaB applanatee (costce) 

 Me7nbranipor(B nitidce in fronte zoooecii Escharinomim formanda 

 recognoscantur. Hos secundum modos duos evolutionis Escha- 

 rina fortasse aliquando in duas series distribui poterint; sed 

 desunt adhuc observationes, quare sat nobis sit certam dicere 

 e typc flustrino eorum originera. 



Incidit vero etiam hic ut iniquitatem sat magnam evolutio- 

 nis videamus, quare unius colonise (ibid., fig. 109) Tatiforme sit 

 primum zoooecium, alise vero colonise (ibid., fig. 110) ejusdem 

 ^peciei formam Memhraniporce magis evolutaä teneat hoc zoooe- 

 cium, alise vero (ibid., fig. 111) transitum jam ad formam escha- 

 rinam prsebeat. Hoc etiam de coloniis ejusdem speciei, eidem 

 conchse affixis, observavimus, quare iterum memoratu dignum 

 censemus, speciem quandam e stadiis majoris vel minoris pro- 

 gressus evolutionen! suam incipere posse. 



Quattuor iu genera familiam Escharidarum dividimus, quorum 

 «num (ibid., figg. 93—105), cui Lepralice noinon retinemus, typum 



