49 



overlangsspierlaag; zoodat de kringspierlaag om de lacuuen van 

 Carinoma niet vergelijkbaar is met de dwarsvezellaag , die de bloed- 

 lacunen (en verdere bloedholteu) van Carinella omsluit. In de 

 lacunen van Carinoma lieb ik echter wel een hyalien basaallaagje 

 gevonden. De bekleeding bestaat verder, naar bet scliijnt, slechts 

 hier en daar uit het meergemelde kleincellige epithelium. 



Onmiddelijk achter de hersenen vergrooten zich de lacunen naar 

 beneden toe , doch worden beide door een en denzelfden dwarsband van 

 spiervezels in tweeën gedeeld, de bovenste lacune is de grootste, 

 en ligt naast de slurpscheede, doch iets schuins naar beneden, de 

 onderste of kleinste ligt onder de slurpscheede en naast de hersen- 

 massa. De breede band, die de bovenste lacunen van de onderste 

 scheidt, bestaat uit spiervezels, die van den linkerkant naar den 

 rechter loopen en zich vermengen met die der kringspierlaag. 

 Hij ligt dus in dwarsdoorsneden, als men ze recht voor zich houdt, 

 horizontaal. De twee onderste lacunen worden van elkaar geschei- 

 den door eene breede , van boven naar onderen loopende , strook van 

 hyalien basaal weefsel of geleiachtig stroma, waarin talrijke dwars - 

 spiervezels liggen, die de richting der strook volgen, van boven 

 zich vermengend met den zooeven vermelden dwarsband en van onder 

 zich divergeerend verspreidend in de 3e spierlaag van Mc Intosh, 

 (eerste laag van buiten gerekend) die aldaar meer naar binnen dringt. 

 De horizontaal liggende dwarsband is slechts kort, de vier lacunen 

 worden weer twee, aan weerszijde der slurpscheede liggend. De 

 mond treedt op en dringt de lacunen nog verder uit elkaar en 

 naar boven. 



De twee lacunen verlengen zich sterk naar boven (fig. 31 en 58), 

 en vormen dus een paar uitloopers , van welke nu , door geleiachtig 

 stroma, het meest naar boven gerukte en zich daar knievormig naar 

 buiten ombuigend gedeelte (fig. 31 en 58) wordt afgescheiden. Mc Intosh 

 heeft dit verband niet gezien (zie geschiedk. inl. pag. 15). Deze twee 

 bovenslurpscheedevaten krijgen terstond eene duidelijker zichtbare hya- 

 liene basaallaag en kernen (fig. 73) , en zijn tot aan de nephridiaalstreek 

 vervolgbaar (fig. 5), waar zij bhnd eindigen. Behalve deze voorste 

 communicatie (fig. 58, 59, 60, 61) heb ik nergens, langs de ge- 



4 



