51 



zag ik eene aanduiding van coniinunicatie (ook gelieel vooraan) van het 

 vat in de slurpsclieede met het lumen binnen den constrictor , doch 

 samenhang van dit lumen met het groote bloedvat zag ik niet, Mc 

 Intosh zegt dat zij noch vóór^ noch achter samenhang hebben met 

 het groote bloedvat. Het is dus zeer wel mogelijk dat die samenhang 

 verloren gaat wanneer het dier ouder wordt , of eerst optreedt wanneer 

 het een zekeren ouderdom bereikt heeft; dit is zeker, ik heb hem 

 gezien. Deze twee slurpscheedevaten loopen niet zeer ver door. In 

 mijn individu, ongeveer ^j-^ der oesophageaalstreek. Zij liepen echter 

 blind uit, doch niet zooals bij Carinella langzamerhand, maar plot- 

 seling. Misschien is dit toe te schrijven aan het al of niet gevuld 

 zijn van het achterste gedeelte. Over den histologischen bouw kan 

 ik niet meer mededeelen dan dat zij inwendig met dezelfde laag 

 kleine cellen bekleed zijn als de vaten en als de slurpscheede , dat 

 de hyaliene basaallaag, die daarop volgt, somtijds overgaat in die der 

 slurpscheede, somtijds daarvan gescheiden wordt door dergelijke cellen, 

 en dat de epithehumlaag der slurpscheede altijd over het vat heen 

 loopt en het dus van buiten bekleedt. 



Doch, begeven wij ons weder naar de streek der mondopening, 

 terugkeerende naar de groote lacunen, waarmede de vier laatstbeschre- 

 vene vaten samenhangen. Deze twee groote lacunen worden , slechts 

 eene doorsnede of vijf, zes verder, reeds door eene kringlaag van 

 spiervezelen omringd. De kringspierlaag is goed ontwikkeld. Eenige 

 weinige doorsneden verder ziet men de kringspierlaag al dunner wor- 

 den, doch zij blijft bestaan. Eerst ongeveer in het midden der 

 oesophageaalstreek bespeurde ik eenige langsvezeltjes, buiten de 

 eveneens daar ter plaatse niet scherp zichtbare dwarsvezels. 



Bij het gebruik van een immersie-objectief bleek dan ook dat zij 

 beiden een hoogst primitief karakter toonden. Na eenige pogingen 

 gelukte het mij eene zeer schoone doorsnede door het langsvat te 

 vinden, die, juist omdat de wand gedeeltelijk schuin getroffen was, 

 een schoon beeld leverde van de twee lagen, die, zoo als men ziet, 

 (zie fig. 74) slechts twee a drie cellerijen dilc zijn en uit cellen be- 

 staan die hun protoplasmatisch karakter nog niet verloren hebben en 

 daarbij toch aan eene vezel het aanzijn geven. Vooral eene geïsoleerde 



