52 



cel aan de rechter hand der figuur geeft ons het beste weer, uit 

 welke cellen daar ter plaatse de buitenste bekleeding der bloedvaten 

 tot stand komt. Een vat in zijn geheel en loodrecht getroffen 

 heb ik afgebeeld in fig. 75. Deze afbeelding is genomen vlak voor 

 de nephridiaalstreek , waartoe wij dadelijk overgaan , na nog vermeld 

 te hebben dat de zijdevaten van hun voorste gedeelte, nabij de 

 mondopeuing af , tot achteraan , steeds voorzien zijn van eene sterk 

 ontwikkelde hyaliene basaallaag met, van binnen daarop rustende, 

 groote kernen houdende, cellen (men kan ze in de afbeeldingen 

 74 en 75 zien) en dat bij gecontraheerde gedeelten der vaten de 

 hyaliene basaallaag aan de binnenzijde tongen of protuberansen 

 vormde, zoo regelmatig, dat het geheel op eene zaag geleek. Zij 

 zijn dus doorsneden door naast elkander liggende langsplooien. 



Even voor dat wij een echt nephridiairkanaal vinden (slechts vier 

 doorsneden te voren) , zien wij het onderste gedeelte van het bloed- 

 vat veranderen. Een gedeelte van zgnen wand zet zich als het 

 ware om in regelmatig naast elkander geplaatste palissadevormige 

 cellen (zie fig. 56). Wij krijgen spoedig eene doorsnede, waarop dit 

 weefsel eene smalle uitzakking naar beneden vormt. Op de vol- 

 gende doorsnede snoert zich deze uitlooper af door cellen van hetzelfde 

 karakter, en — het nephridiairvat is gereed, (fig. 56a en 5.) Er is 

 dus een3 voorste opene communicatie tusschen het nephridiairkanaal 

 en het bloedvat. Dit laatste behoudt nog een aantal doorsneden 

 (van 718 — 768, elke doorsnede Y^o m. M. dik) een gedeelte van 

 zijn onderwand op bovengenoemde wijze veranderd. Het nephri- 

 diairkanaal blijft, met betrekking tot het bloedvat, klein, en 

 ligt er naast. Hier en daar heb ik duidelijk ciliën gezien, die 

 zoo lang zijn, dat zij de geheele breedte van het kanaaltje be- 

 slaan. Gaan wij verder naar achteren, dan zien wg in eens 

 het nephidiairkanaal zich ten tweeden male met het bloedvat 

 in verbinding stellen (zie fig. 5 en 57, welke verbinding op 

 doorsnede n'>. 762 plaats had). Eerst na deze verbinding wordt 

 liet breeder en de cellen worden ook grooter, eveneens de ciliën; 

 hunne kernen liggen aan de basis. Het verwijdert zich allengs van 

 het Ijloedvat en dringt in de overlangsspierlaag , vlak onder het 



