54 



vorm en liubitiis der cellen betreft, nagenoeg volkomen gelijk aan 

 die van een kliergangetje door maagklieren of andere klieren. Het 

 uephridiairkanaa] van Carinella keeft meer ket karakter van een bloed- 

 vat^ met denzelfden kistologiscken bouw als liet bloedvat dat er 

 naast ligt^ en dient dus welliclit meer als voorloopig reservoir voor 

 de stoffen door de nepkridiairklier uit ket bloed afgesckeiden. Bij 

 Carmella z^'n geen ciliën aanwezig, maar om Let nepkridiairkanaal 

 ligt eene kringspierlaag, die ket vockt , van tgd tot tijd, naar buiten 

 kan drijven. By Carinoma zijn ciliën aanwezig , zelfs in ket einde van 

 den uitvoergang, dat in de kuid gelegen is, maar de kringspierlaag 

 ontbreekt. Alle ciliën zijn naar buiten gerickt. Ook kier keeft de 

 uitvoergang ket voorkomen, alsof kij ziek van binnen naar buiten 

 ontwikkeld kad , want de basaalmembraan, en zelfs een klein gedeelte 

 der kringspierlaag (van ket lickaam), zijn mede naar buiten gedrongen, 

 en de basaalmembraan vertoont (in eene doorsnede) dezelfde punten 

 als bij Carinella. Tot aan ket buitenste randje der kuid toe is de uit- 

 voergang bekleed met zijn eigen epitkelium, en sleckts de randen 

 der opening vertoonen cellen, die ket midden kouden tusscken huid- 

 cellen en nepkridium-kliercellen. Het nepkridiairstelsel van Carinoma 

 is dus in bouw kooger ontwikkeld dan dat van Carinella. 



Sleckts een klein gedeelte ackter deze streek keb ik nog vervolgd, 

 want ket lickaam was nog eenige centimeters lang. De bloedvaten 

 vertoonen niets bijzonders. In de staart is eckter kun overgang in 

 elkaar zeer zonderling. Zij zijn wel is waar tot nagenoeg aan de punt 

 der staart te vervolgen , maar monden niet direct in elkander , doek 

 worden grooter en vormen lacunen, die hoven ket proctodaeum in 

 elkaar vallen. Maar vóór deze verbinding zijn reeds versckeidene 

 lacunen , voor ket grootste gedeelte eveneens hoven den darm gelegen, 

 zicktbaar, die telkens met de bloedvaten zelve communiceeren , zoo- 

 dat zij rudimentaire dwarsvaten vormen! Zeer waarsckijnlijk com- 

 municeeren deze lacunen ook met elkander. — Zijdelings van de 

 bloedvaten zag ik eveneens lacunaire ruimten, die eckter nock met 

 de bloedlacunen , nock met de vaten, nock met de buitenwereld in 

 gemeensckap staan. Wellickt zijn zij genitaalkolten. 



