30 



Avand verloren heeft. '^ Omtrent de Anopla voegt hij nog in eene noot 

 het volgende bij : //In het achterste deel van het lichaam commu- 

 uiceert de slurpscheede bij de Anopla met het mediane vat^ zoodat 

 het geheele systeem van holten samenhangt tot aan het diaphragma ^ 

 dat er de voorste grens van is." 



Het bloedvaatstelsel der Enopla wordt eenvoudig beschreven als 

 bestaande uit drie langsvateu met eigen wanden , gelegen te midden 

 van eene algemeene duidelijke holte, die bij de Anopla ontbreekt 

 of onzichtbaar is , en een gesloten vaatstelsel vormende Er zijn 

 geen dwarsvaten aanwezig en de communicatie tusschen de langs- 

 vaten en de geslachtsholten bestaat ook niet. 



HoFFMANN (30) over Malacobdella handelende (1877) verschilt in 

 vele opzichten van Blanchard. Hij vermeldt slechts 2 vaten, en 

 wel de laterale. Het dorsale ontbreekt. De zijdevaten liggen meer 

 naar den rug verschoven , terwijl de zenuwstammen meer de buikzijde 

 naderen. Zij slingeren in hun loop , zijn contractiel en hebben 

 eigen wanden. Zij staan met elkaar in verbinding door mediaan- 

 waarts afgezonden dwarstakjes. die zich weer deelen kunnen. In 

 de hersenstreek lost ieder zijdevat zich op in een groot aantal 

 dwarsvaatjes, die zich naar het midden buigen en zoo in elkaar 

 overgaan. Het bloed is kleurloos en bevat cellige elementen. 



Verder zegt Hoitmann: //Noch eine Besonderheit will ich hier 

 erwahnen. An einzelnen Stellen ist die Innenwand der Blutgefasse 

 deutlich bewimpert. Bei genaue Betrachtung bemerkt man dass eben 

 an dieser Stelle die Wand der Blutgefasse ein kleines rundes Stoma 

 zeigt in dessen unmittelbarer Umgebung die Wimpeihare angeordnet 

 sind." Hij heelt hier stellig te doen gehad met een watervaatje en 

 met eena vertakking daarvan. Het is anders niet te begrijpen wat 

 hij met liet stoma bedoelt waarbij trilciliën geplaatst zijn. 



VoN Kennel (31) onderzocht (1878) Malacobdella veel nauwkeuriger. 

 Wat hij van het bloedvaatstelsel zegt is het volgende: 



Bij jonge dieren (van ongeveer 10 m.M. lengte bij de grootste 

 uitstrekking) , waar de vaten betrekkelijk zeer wijd zijn , kan men 

 aan levende voorwerpen onder zeer lichte drukking tamelijk goed het 

 bloedvaatstelsel zien. Men herkent dan een onder, dikwgls naast 



