geslagen , zegt dat er absoluut geen regelmatige bloedsomloop plaats 

 beeft maar slechts eene oscillatie van bet bloed. 



Blanchard (8) vermeldt in 1847 dat bij Nemertinen geïnjicieerd 

 heeft en daardoor een grooter aantal dan drie langsvaten (Quatre- 

 PAGEs) herkent heeft, die talrijke dwarsvaatjes vertoonden ;, welke 

 communicaties vormden tusscben de voornaamste vaten. Deze dwars- 

 verbindingen treden vrij regelmatig op. Blanchard is in deze 

 verhandeling nog niet teruggekomen van de dwaling omtrent het 

 bloetvaatstelsel van Malacohdella Blainv., die hij in 1845 beging (6). 



Dezelfde schrijver (9) schetst in 1849 het bloedvaatstelsel der 

 Nemertinen als /./bestaande uit verscheidene langsvaten die vertak- 

 kingen vormen en dwarsanastomosen.'' De eenige soort, die hij 

 goed op het bloedvaatstelsel onderzocht, was Cerehraiulus liguricus 

 Blanch. Hij doodde het dier door in het zeewater waarin het 

 gehouden werd, eene kleine hoeveelheid //liquide salin hydrargjré" 

 te storten. Op deze wijze had er geene vervloeiing of contractie 

 van hun weefsel plaats. Nu eene kleine snede in het lichaam ma- 

 kende, waardoor een der vaten in doorsnede zichtbaar werd, was 

 het hem gemakkelijk het vaatstelsel met eene gekleurde vloeistof te 

 injicieeren. Het resultaat was het volgende: 



Bij een Cereiratulus liguricus Blanch. had hij in het mediane 

 vat geïnjicieerd. Alle andere vaten werden gevuld. Het rugvat 

 toonde langs zijne geheele lengte geene vertakkingen. Het loopt 

 naar den kop waar het zich vereenigt met de zijdevaten door mid- 

 del van lacunen rondom de slurpscheede en de gangliën. Aan 

 weerszijde van het dorsale vat vond hij twee andere langsvaten. 

 Het eerste ligt dicht bij het dorsale vat maar veel meer dan dit in 

 de spierlaag gedompeld , waardoor hij het niet gezien heeft toen 

 hij het levende dier bij doorvallend licht zag. Het tweede of meest 

 zijdelingsche, is dat hetwelk geheel aan de zijde ligt, en waarvan 

 DE QüATEEFAGES dcu loop bij versclieidcne soorten aantoonde. 



Bij den Cereiratulus liguricus Blanch. baden dus in den kop de 

 slurpscheede en de gangliën in lacunen. 



Reeds is er gezegd dat het mediane vat geene vertakkingen toonde. 

 Maar de laterale vaten hebben dwarsverbindingen, deze zyn zeer 



