é3 



zicli even onder de sclieede vertoonen (zoo als bij Vaïencinia liet geval 

 is). Worden deze lacunen nu ook vaten, dan hebben wij den 

 vorm van eene tweetandige vork, eu deze trejïen wij aan bg de 

 Hoplonemertea. Stellen wij dat de twee slurpscbeedevaten , langs 

 hunne geheele lengte, zich naar het midden begeven, zooals ik een dier 

 vaten reeds heb zien doen bij Carinella (zie fig. 4 en mijne beschrijving), 

 en samensmelten, dan hebben wij het in de scheede liggend ge- 

 deelte van het mediane vat bij Vaïencinia. Stel dan nog dat van 

 den onderkant der scheede eene naar beneden wgzende plooi van het 

 luraen wordt afgesnoerd, en met het in het midden liggend vat 

 communiceeren gaat — dan zijn wij gereed. De plooi behoeft zich 

 slechts tot achteren toe voort te zetten en in verbinding te treden 

 met de communicatie der zijdevaten, en er behoeven zich slechts 

 dwars vaatjes te vormen, evenals darmdivertikels , en Carinoma is in 

 Vaïencinia veranderd. 



De reden, dat ik het nephridiairstelsel niet tegelijk met het bloed- 

 vaatstelsel behandelde, was dat ik nergens eenige opene communicatie 

 tusschen deze twee stelsels zag. 



Het nephridiairstelsel ligt ter weerszijden van den oesophagus, in 

 de lacunaire holte tusschen oesophagus en langsspierlaag, en tegen 

 deze laatste aan. Het bestaat (dit is zeer goed op sagittale door- 

 sneden waarneembaar), uit twee langskanalen die met elkaar verbonden 

 zijn door dwarsvaten, even als een ladder. De laatste dwarssnede 

 waarop nog iets van de mondspleet te zien was, was n°. 125, de 

 eerste waaraan iets zichtbaar werd van het nephridium, wasl75j ver- 

 schil 50 sneden; dus ongeveer 1 m. M. van de mondspleet af begon 

 het nephridium. Het exemplaar was op deze hoogte 2^/4 m. M. 

 dik, en in het geheel 4 c. M. lang (in spiritus). Naar achteren 

 vervolgd, strekte het stelsel zich uit tot n". 1175 , dus had in het geheel 

 eene uitgestrektheid van 15 m. M. Nergens zag ik ook slechts eene 

 aanduiding eener opene communicatie met de bloed! acune. Hier treft 

 ons echter eene belangrijke bijzonderheid, en wel deze. Er zijn 

 meer clan één paar uitvoergangen naar hniten. Ik heb er, aan 

 het in dwarsdoorsneden opgesneden exemplaar , zes-en-twintig gevon- 

 den, alle loopende over de zenuwstammen heen, eenigszius schuin 



