80 



Nu omarmen als ^tware de twee naast de sclieede liggende kennen 

 tegelijk met Imune begrenzing (de tAvee spierlagen) de respiratoren. 

 De horizontale spierbundel is er nog, en onder deze ter weerszijde 

 van de lacune die onder de scbeede ligt , ziet men eene andere lacune op- 

 treden; deze eindigen dus naar voren blind. Zij worden van de 

 middelste gescheiden door vertikaal staande spierbundels die naar 

 boven samenvloeien met de kringspier der sclieede, zoodat nu de 

 geheel e streek tusschen de kringspierlaag verdeeld wordt in twee zeer 

 ongelijke stukken door den horizontalen band. Het bovenste en grootste 

 en het onderste en smalste worden door dezelfde twee vertikaal staande 

 banden ieder in drieën verdeeld , zoodat men heeft drie groote en drie 

 kleine ruimten. De middelste groote wordt ingenomen door de scheede 

 met het daarin liggende mediane vat. De twee zijdelingsche groote zijn 

 lacunen met de daarin drijvende respiratoren , en de drie kleinere zijn 

 platte lacunen. Mie lacunen, ook de twee grootste, zijn nog omgeven 

 door o verlangs spieren , behalve door hare eigene bekleeding. 



Nu wordt de lacune onder de scheede verdrongen door eene massa 

 spieren (zoowel dwarse als overlangsche) , die haar in mijn exem- 

 plaar met de linksche (in andere exemplaren misschien met de beide 

 zijdelingsche) doen samenvallen, zoodat wij hier weer e«n oud 

 beeld terugvinden: twee lacunen (aan elke zijde der scheede ééne) 

 die de respiratoren bevatten, gescheiden van de twee onderste door eene 

 horizontale dwarsspier. De onderste begeven zich om den mond om 

 hier en daar in de plooien stukken van zich achter te laten. Bij 

 C. urticans heb ik al kunnen opmerken dat verscheidene van deze 

 lacunen om de mondholte achteraan blind [eindigen, ten minste 

 verdwijnen. Hetzelfde is nu hier achter den mond het geval , zoodat 

 men slechts een klein aantal sneden verder niets anders van lacunen 

 ziet dan de twee die boveii den darm, naast de scheede liggen. 

 Deze nemen allangs eene iets meer zijdelingsche ligging aan en ko- 

 men in eene plooi van den darmwand, die betrekkelijk ver in het 

 darmlumen dringt. Hun eigen lumen was gevuld met een coagu- 

 lium, dat gecne bloedlichaampjes vertoonde. Juist dit coagulum 

 kwam hier en daar om den darm in zeer kleine sporen voor , 

 vooral links en rechts naast de modianc vcntrale lijn, zoodat ik 



